φηλινγκ/μινεσοτα


top of the world, looking down on creation by kalamesygxwreis
Ιουλίου 13, 2010, 12:18 μμ
Filed under: blahblahblah

Έχω ξυπνήσει νωρίτερα, ανοίγω την τηλεόραση, η κοπέλα μου δίπλα μου σιγά σιγά ξυπνάει, γυρίζει και κουλουριάζεται πάνω στην κοιλίτσα μου, η οποία είναι σαν να φτιαχνόταν όλη τη ζωή μου για να ξαπλώνει εκείνη πάνω της, τόσο τέλεια και σφιχτά εφαρμόζει η αγκαλιά της όταν κουλουριάζεται πάνω μου.  Όλα τα βρώμικα στη Μαβίλη μετά από ξεξύδιασμα, όλα τα κινέζικα και τα ινδικά που έχω μαγειρέψει και ακαριαία χλαπακιάσει ποτέ, όλα τα φαγητά που έχω κατασπαράξει στην ζωή μου επιτέλους αποκτούν σκοπό και νόημα μέσα στην νυσταγμένη αγκαλιά ενός μικροκαμωμένου κατσαρομάλλικου κοριτσιού.

Τέλεια.

Συνέχεια

Advertisements


SPOILER ALERT* by kalamesygxwreis
Ιουνίου 4, 2010, 7:49 πμ
Filed under: blahblahblah

 

Οι τελευταίες ελπίδες που έτρεφα ότι θα έχω απαντήσεις για το τι συμβαίνει στο νησί του Lost, εξανεμίστηκαν στο Across the sea. Το είδα, άνοιξα την πόρτα, έριξα στις ελπίδες μου μια τελευταία ματιά, τους ίσιωσα το πέτο στο σακάκι, τους χαμογέλασα, και μετά τις ξεπροβόδισα μέχρι την Βασιλίσης Σοφίας: «Από εδώ στάνταρ θα περάσει ταξί, κάντε νόημα και θα σταματήσει. Θα τα ξαναπούμε.» Τις χάϊδεψα στοργικά στο μάγουλο, γύρισα πλάτη και έφυγα. 

Συνέχεια



St. Anger by kalamesygxwreis
Απρίλιος 23, 2010, 8:23 μμ
Filed under: blahblahblah

βοήθεια μας
ΓΑΜΩΤΗΝΠΟΥΤΑΝΑΜΟΥΜΕΣΑΜΕΤΑΤΗΛΕΦΩΝΑΤΗΣΜΑΝΑΣΜΟΥ

ΜΗΞΕΧΑΣΕΙΣΝΑΠΑΡΕΙΣΤΗΝΞΑΔΕΡΦΗΣΟΥΚΑΙΤΟΘΕΙΟΣΟΥΚΑΙΤΟΝΕΝΑΚΑΙΤΟΝΑΛΛΟ

ΚΑΙΦΥΣΙΚΑΚΑΙΤΟΝΠΑΡΑΛΛΟ

ΓΑΜΩΓΑΜΩΓΑΜΩ200ΦΟΡΕΣΝΤΡΙΝΤΡΙΝΑΠΟΤΟΠΡΩΙ

ΚΑΙΜΕΤΑΤΟΥΣΠΑΙΡΝΩΣΑΝΜΑΛΑΚΑΣΚΑΙ

ΗΔΕΝΤΟΣΗΚΩΝΟΥΝΗΜΙΛΑΕΙΓΑΜΩΤΑΚΙΝΗΤΑΤΟΥΣΜΕΣΑΠΙΑ

(η φώτο είναι από το google image search, το πρώτο image της πρώτης σελίδας.

Από κάτω έγραφε George ο Άγιος. Όπως λέμε Μπομπ ο Μάστορας. True Story)



There will come a time gigantic waves will crush the junk that I have saved by kalamesygxwreis
Μαρτίου 9, 2010, 12:48 πμ
Filed under: blahblahblah

Όπως λέει κι ένα τραγούδι του, έχω βαρεθεί τα αντίο. Συνέχεια



42 by kalamesygxwreis
Μαρτίου 8, 2010, 6:55 μμ
Filed under: blahblahblah

the lucky ones

Έχω να σου γράψω πολλά, αλλά δεν ξέρω από πού να αρχίσω, οπότε θα ξεκινήσω από τα πιο πρόσφατα, και έχει ο Βούδας.

Συνέχεια



from zero to blogger: 10 blogs for the ’00s by kalamesygxwreis
Δεκέμβριος 7, 2009, 12:26 πμ
Filed under: blahblahblah, top10
τρυφερό ενσταντανέ από το making of του ποστ

τρυφερό ενσταντανέ από το making of του ποστ

 

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι για τον αναγνώστη που πιθανότατα να φτάσει εδώ από κανένα άσχετο googlesearch, ή από σπόντα από τα χιλιάδες άλλα blogs που μας λινκάρουν καθημερινά: αυτό που εσύ ονομάζεις blog, ΔΕΝ ειναι blog. Τα «blogs» του copy/paste και των δημοσιοκάφρων της ανορθογραφίας και των 80 θαυμαστικών, όλα αυτά που καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις της alexa (ανάθεμα την ώρα) δεν είναι τίποτα άλλο από βρωμεροί ασβοί που έβαψαν μαύρη τη γούνα τους (σαν τον pepe le pew) για να περάσουν για γάτοι. Μπορεί να μοιάζουν με γάτοι, να νιαουρίζουν σα γάτοι, αλλά δεν είναι τίποτα άλλο παρά σιχαμερά κουνάβια, που αν δώσεις λίιιγο προσοχή -surprise!-σκυλοβρωμάνε αηδιαστικά. Όλα αυτά τα εμετικά τρωκτικά, φίμωτρα κλπ, πήραν ένα από τα πιο γοητευτικά χαρακτηριστικά του διαδικτύου, την ανωνυμία, που βοηθούσε ανθρώπους που ήθελαν να γράψουν για την καθημερινότητα τους ή και απλά τη γνώμη τους, χωρίς να χρειάζεται να υποστούν την μουρμούρα της γκόμενας τους ή το κράξιμο από φίλους/συναδέλφους/τους πάντες, και το μετέτρεψαν σε ένα άθλιο προκάλυμμα για να χτυπήσουν πρώην/νυν εργοδότες, αντίπαλα ΜΜΕ από αυτά που υπηρετούν, να γλείψουν/κράξουν πολιτικούς για να τσιμπήσουν καμιά διαφήμιση, για να κάνουν σπέκουλα ή για να ξεπληρώσουν λογαριασμούς.

Ήθελα να γράψω τα παραπάνω πολύ καιρό, βαριόμουν, φάτε τα τώρα στη μούρη και συνεχίζουμε. Ακολουθούν 10 blog για την δεκαετία που πέρασε. Πριν αρχίσουν οι μουρμούρες, κι επειδή ξέρω ότι καταβάθος είστε μαλάκες όπως όλοι μας, να ξεκαθαρίσω τα εξής: Τα παρακάτω προφανώς ΔΕΝ είναι τα 10 καλύτερα blog της δεκαετίας. Και μην κολλήσετε σε technicalities, όχι δεν είναι δέκα χρόνια, και τα blogs στην Ελλάδα ξεκίνησαν πολύ μετά το 2000 και τέτοιες μπούρδες. Τα παρακάτω είναι 10 blog που κατά τη γνώμη μου διαμόρφωσαν ή επηρέασαν το ελληνικό μπλογκοκοτέτσι από την αρχή του, εκεί γύρω στο 2003-4, μέχρι σήμερα. Εννοείται ότι στα σχόλια, μπορείτε να προσθέσετε κατά βούληση. 
Κυρίες, Κύριοι, και οι κάπου ανάμεσα, με τυχαία σειρά:
Συνέχεια


how can I even try to explain why today I feel like dancing by kalamesygxwreis
Νοέμβριος 21, 2009, 2:27 μμ
Filed under: blahblahblah


PSB

Tους Pet Shop Boys τους έμαθα από ένα φίλο μου. Tον θυμάμαι να μας αναλύει το Κing’s Cross και το It’s a sin κι εμείς μαλακισμένα 16άχρονα με σπυράκια και μαύρα ρούχα να τον κράζουμε γιατί ακούγαμε nirvana ή pearl jam ή μεταλλιές ή ό,τι τέλος πάντων πιο non gay ακούγανε 16χρονα μαλακισμένα με σπυράκια εκεί γύρω στα ’90s. Το θέμα είναι, ότι όσο κι αν θέλαμε να το παίξουμε άντρες, όσο και αν τον κοροϊδεύαμε γιατί άκουγε τις αδερφές να τραγουδούν για gay ενοχές, χορό, aids και αστροσκονισμένες νύχτες με την Liza Minnelli, τον Elvis και την Dusty Springfield, όλοι μας λίγο πολύ καταλαβαίναμε ότι αυτό που ακούγαμε ήταν καλή μουσική. Γιατί μας έκανε να κουνιόμαστε. Σίγουρα όχι σαν τους pet shop boys και τα male models των βίντεοκλιπ τους, αλλά να ξεχνάμε την εφηβική ψευτοοργή μας και να χαλαρώνουμε και να κουνάμε τα άγουρα μικρομεγάλα σώματα μας στο ρυθμό της μουσικής. Μπορεί να θέλαμε να το παίξουμε σκληροί και να συζητάγαμε για ώρες τα drums του nevermind ή τις κιθάρες των maiden, αλλά όταν έβαζε ο φίλος μας το domino dancing στο κασετόφωνο του, μέσα μας ξέραμε ότι αυτό που ακούμε είναι ένα ποπ διαμάντι που μας κάνει να θέλουμε να χορέψουμε. Βέβαια, αν μας το επεσήμανε αυτό κάποιος τότε θα τον βρίζαμε, αλλά τι να πεις, η ελληνική επαρχία είναι δύσκολο μέρος για να μεγαλώσεις ανοιχτόμυαλα παιδιά. Anyways.
Mετά μεγαλώσαμε, μάθαμε καλύτερα τον εαυτό μας, γνωρίσαμε 2 ανθρώπους παραπάνω, ακούσαμε και 4-5 δίσκους παραπάνω, άνοιξε και λίγο το κεφάλι μας, και τότε ήταν που καταλάβαμε πόσο cool και μεγάλο group είναι οι pet shop boys.

Τέλος πάντων, αυτά είναι προϊστορία, χθες πήγα στη συναυλία τους, με τον παιδικό φίλο που μου τους έμαθε και τη γυναίκα του, το μετροπόλιταν έξπο αρκετά βολικό και με μεγάλο πάρκινγκ, μπαίνουμε μέσα με vip passes (coz this is how i roll bitches), τελικά διαπιστώνουμε ότι το vip δεν είναι και τόσο κοντά στη σκηνή, δλδ την πατάμε σαν μαλάκες (this is also how i roll), αποφασίζουμε να φύγουμε από το vip, περνάμε τα κάγκελα και φτάνουμε μπροστά στο stage. Ενδεικτικό δείγμα του κοινού: μπροστά μας μια παρέα με 20χρονους gay και μια τρανς, δεξιά μας τρελλό αγγλούρι σετ κομπλέ με το pint στο χέρι, πίσω μας ένας σωσίας του Γαλάτη, δίπλα μας μια 40χρονη μητέρα η οποία ανησυχεί μην κολλήσει γρίπη μέσα σε τόσο κόσμο και την πάει σπίτι στα παιδιά της, κι άλλες αδερφές, πολλά hetero ζευγάρια, όλο το αναγνωστικό κοινό της lifo, και πολλοί άνω των 35. Παρατήρηση: Τόσο μουστάκι όσο χθες στους pet shop boys, ούτε σε κλαδική του ΠΑΣΟΚ το 1981. Μέσα ο χώρος είναι ένα τεράστιο κουτί, δηλαδή μηδέν ακουστική ή οπτική επαφή με το stage αν είσαι από τη μέση και πίσω. Εμείς είμαστε πολύ μπροστά, αλλά πραγματικά λυπάμαι όσους είναι πίσω γιατί μάλλον δε θα βλέπουν και δε θα ακούνε  τίποτα.

Συνέχεια