φηλινγκ/μινεσοτα


Το δικο μου τοπ-10: Α Minnesota Christmas by kalamesygxwreis
Δεκέμβριος 20, 2010, 9:40 πμ
Filed under: all i want for xmas is.., blahblahblah, top10

Παρατηρήσεις, σκέψεις, ιδέες,  eggnog bukkake!

Ή αλλιώς, Χριστουγεννιάτικο τοπ10.

Ξεκινάμε?

10. Ταινια των Ημερών

Bad Santa (2003)


γιατί είναι το banner του blog κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, γιατί είναι οσο feelgood πρέπει, και γιατί πράγματι shit happens when you party naked. Λοιπόν, νομίζω αυτή ήταν η πιο επιτυχημένη κριτική που έχω κάνει ποτέ.

Runners-up (για μαραθώνιο στο σπίτι):

National Lampoon’s Christmas Vacation (1989), Scrooged (1988), Die Hard (1988),  Gremlins (1984)

9. Τραγούδι των ημερών

Το Christmas card from a hooker in Minneapolis του Tom Waits. Γιατί καταφέρνει να ζεστάνει την παγωμένη μου καρδιά ενώ μιλάει για πρέζες, φυλακή, πορνεία, ουίσκι και ξώγαμα. Κι αυτό είναι μεγάλη υπόθεση,  non?

Runner-up:

το ίδιο τραγούδι, αλλά από  Neko Case. Δηλαδή τι περιμένατε, τον Μικρό Τυμπανιστή?

8. Εορταστικό Τηλεοπτικό Πρόγραμμα

Στην αρχή σκέφτηκα διάφορα, αλλά κατέληξα ότι το ιδανικό είναι ένα double bill με το χριστουγεννιάτικο και το πρωτοχρονιάτικο επεισόδιο των Απαράδεκτων, της καλύτερης ελληνικής σειράς που υπήρξε ποτέ.

– «Επειδή εσείς, μάλλον θα’στε κατάμονος, επειδή έχετε κι αυτόν τον ανθρωποδιώχτη που σας χαρακτηρίζει…»

– «Δε μου λέτε.. πρέπει να φέρω και δώρο?»

Συνέχεια

Advertisements


Το δικο μου top-10: Δε πρωτοβροχι εντισιον by kalamesygxwreis
Σεπτεμβρίου 21, 2010, 12:01 πμ
Filed under: top10

Παρατηρήσεις, σκέψεις, ιδέες, bukkake! Ή  αλλιώς, 10 πράγματα που μου έκαναν εντύπωση την εβδομάδα που πέρασε.

Ξεκινάμε?

1.  Επιστρέψατε κι εσείς ε?

2. Οκ, ξεκινάμε κατευθείαν από τα σκληρά, δηλαδή την κρίση. Ξέρω, σας τα έχουν πρήξει όλοι, ήρθε η ώρα να σας τα πρήξω κι εγώ: Περάσαμε ένα αμήχανο καλοκαίρι κι έρχεται ζόρικος χειμώνας. Δυστυχώς, όσο περνάει ο καιρός, βλέπω στη γειτονιά μου όλο και περισότερα λουκέτα. Επίσης, είναι η πρώτη φορά από όσο θυμάμαι, που έχω πάνω από 2 γνωστούς άνεργους λόγω απόλυσης, για περισσότερους από 4-5 μήνες.  Ο Έλληνας μικρομεσαίος, των πιστωτικών, του ρουσφετιού, των σπουδών για όλα τα παιδιά, των τριών αυτοκινήτων και του εξοχικού, της όσο πρέπει προσπάθειας και των ανέμελων γηρατειών αρχίζει να νιώθει την όχληση της φτώχειας, σαν ραφή στο γιακά του burberry πουκάμισου του, που του ξύνει ενοχλητικά το πετσί. Μέχρι να ματώσει. Και να κακοφορμίσει.

3. Ταυτόχρονα, ένα μεγάλο ρησπέκτ στις τράπεζες. Είναι τρομερά αστείες οι διαφημίσεις τους, σκυλάκια, παιδάκια, χαμογελαστές οικογένειες, ηλιοβασιλέματα, και πράσινη ανάπτυξη. Όλα αυτά, την ώρα που οι πάντες -αγορά και ιδιώτες- ξέρουν ότι σήμερα, κανένας τραπεζίτης δε θα έδινε λεφτά ούτε στην μάνα του αν πάθαινε καρκίνο ούτε στον αδερφό του για να αναπαλαιώσει το ετοιμόρροπο πατρικό τους. Δε ξέρω πού θα πάει η ιστορία, φαντάζομαι θέλει υπομονή και happy times όποτε μπορείς κι ας είναι και λίγες, ίσα ίσα για να ξεχνιέσαι λίγο από τα στενάχωρα και να χαμογελάς. Μεγάλη υπόθεση το χαμόγελο. Φυσικά, δεν είμαι και κανένας παντογνώστης, ίσως να λέω και μπούρδες.

Συνέχεια



from zero to blogger: 10 blogs for the ’00s by kalamesygxwreis
Δεκέμβριος 7, 2009, 12:26 πμ
Filed under: blahblahblah, top10
τρυφερό ενσταντανέ από το making of του ποστ

τρυφερό ενσταντανέ από το making of του ποστ

 

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι για τον αναγνώστη που πιθανότατα να φτάσει εδώ από κανένα άσχετο googlesearch, ή από σπόντα από τα χιλιάδες άλλα blogs που μας λινκάρουν καθημερινά: αυτό που εσύ ονομάζεις blog, ΔΕΝ ειναι blog. Τα «blogs» του copy/paste και των δημοσιοκάφρων της ανορθογραφίας και των 80 θαυμαστικών, όλα αυτά που καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις της alexa (ανάθεμα την ώρα) δεν είναι τίποτα άλλο από βρωμεροί ασβοί που έβαψαν μαύρη τη γούνα τους (σαν τον pepe le pew) για να περάσουν για γάτοι. Μπορεί να μοιάζουν με γάτοι, να νιαουρίζουν σα γάτοι, αλλά δεν είναι τίποτα άλλο παρά σιχαμερά κουνάβια, που αν δώσεις λίιιγο προσοχή -surprise!-σκυλοβρωμάνε αηδιαστικά. Όλα αυτά τα εμετικά τρωκτικά, φίμωτρα κλπ, πήραν ένα από τα πιο γοητευτικά χαρακτηριστικά του διαδικτύου, την ανωνυμία, που βοηθούσε ανθρώπους που ήθελαν να γράψουν για την καθημερινότητα τους ή και απλά τη γνώμη τους, χωρίς να χρειάζεται να υποστούν την μουρμούρα της γκόμενας τους ή το κράξιμο από φίλους/συναδέλφους/τους πάντες, και το μετέτρεψαν σε ένα άθλιο προκάλυμμα για να χτυπήσουν πρώην/νυν εργοδότες, αντίπαλα ΜΜΕ από αυτά που υπηρετούν, να γλείψουν/κράξουν πολιτικούς για να τσιμπήσουν καμιά διαφήμιση, για να κάνουν σπέκουλα ή για να ξεπληρώσουν λογαριασμούς.

Ήθελα να γράψω τα παραπάνω πολύ καιρό, βαριόμουν, φάτε τα τώρα στη μούρη και συνεχίζουμε. Ακολουθούν 10 blog για την δεκαετία που πέρασε. Πριν αρχίσουν οι μουρμούρες, κι επειδή ξέρω ότι καταβάθος είστε μαλάκες όπως όλοι μας, να ξεκαθαρίσω τα εξής: Τα παρακάτω προφανώς ΔΕΝ είναι τα 10 καλύτερα blog της δεκαετίας. Και μην κολλήσετε σε technicalities, όχι δεν είναι δέκα χρόνια, και τα blogs στην Ελλάδα ξεκίνησαν πολύ μετά το 2000 και τέτοιες μπούρδες. Τα παρακάτω είναι 10 blog που κατά τη γνώμη μου διαμόρφωσαν ή επηρέασαν το ελληνικό μπλογκοκοτέτσι από την αρχή του, εκεί γύρω στο 2003-4, μέχρι σήμερα. Εννοείται ότι στα σχόλια, μπορείτε να προσθέσετε κατά βούληση. 
Κυρίες, Κύριοι, και οι κάπου ανάμεσα, με τυχαία σειρά:
Συνέχεια


ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟΠ-10: Reduce Reuse Recycle (part2) by kalamesygxwreis
Ιουλίου 8, 2008, 12:38 μμ
Filed under: blahblahblah, top10

Χαλόου, μάη νέημ ιζ X. εντ άη γουήλ μπη γιορ χοστ φορ τουντέη. Αγνοώ τις γελοιότητες του minnesota στο προηγούμενο ποστ για τα bloody mary, και συνεχίζω από εκεί που σταματήσαμε την Παρασκευή:

5.» you are the weakest link. Goodbye.» Αυτή ήταν η προσπάθεια μας να γλύψουμε σε ένα ποστ όσους έχουμε στο blogroll mας, αλλά και να καταλάβουμε τι εννοούσε επιτέλους εκείνο το κορίτσι όταν μας έβαλε λινκ σε ποστ με τίτλο unboyfriendable. Μας αγάπησε ή μας μίσησε? Ήθελε να κυλιστούμε σε απάτητα λειβάδια ηδονής ή απλά να μας χαστουκίσει? δεν βοήθησε την κατάσταση σχόλιο άλλου κοριτσιού που μας ήρθε από το παραπάνω blog, και περιέπλεξε τα πράγματα ακομα περισσότερο… Ξέρει κανείς τίποτα σχετικό? μπορεί να καταλάβει αν το ποστ ήταν θετικό ή αρνητικό? έχουν περάσει 4 μήνες και έχω μια φαγούρα… το σκέφτομαι ακόμα που και που!

Όπως φαίνεται, δε θα μάθουμε ποτε..

4. The meltdown post. Γράφτηκε μία από τις πρώτες μέρες του περσινού Αύγουστου, βλέποντας ρεπορτάζ στην τηλεόραση «για την μαζική φυγή των Αθηναίων από το κλεινόν άστυ». Είχα γράψει τότε πρόσφατα άλλο ένα ποστ για το καλοκαίρι, οπότε αυτό έμεινε στη μέση.

«έξω ένα έθνος παθαίνει καρκίνο του δέρματος, φίλοι αγκαλιάζονται, τεράστιες μάζες μετάλλου γεμάτες με ασθμαίνοντες και ιδρωμένους διασχίζουν πράσινες θάλασσες, χιλιάδες κουτάκια με ρόδες οδηγούν ανθρώπους σε μιάμιση μέρα γαλήνης ή ακολασίας. O Γιώργος κάνει έρωτα στην Eλένη που γνώρισε στo Ακρωτήρι, ο Bαγγέλης στρίβει σε μια παραλία της Aλμυρής, 2 δεκαεξάχρονοι ονειρεύονται το πρώτο τους καλοκαίρι χωρίς γονείς, εκατομμύρια μικρές ιστορίες, και εγώ μόνος σε μια πόλη που καίγεται.«

Ελαφρύ και δροσερό ε? Ευτυχώς, τα πράγματα βελτιώθηκαν, όπως φαίνεται και απο το ανακυκλωμένο ποστ με νούμερο…

3. Με τίτλο «girls girls girls«, μια μισοτελειωμένη ιδέα για τα κορίτσια το καλοκαίρι. μου φάνηκε λίγο κοσμοπόλιταν, και δεν το τελείωσα ποτέ. Ακολουθεί χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«όσο μισογύνης και αν γίνομαι κατά καιρούς, δόξα τω θεώ που υπάρχουν τα κορίτσια. Πέρισυ το καλοκαίρι, τα κορίτσια στο μετρό μου έσωσαν την ζωή. ήταν το καλοκαίρι που τα σορτς ήρθαν πάλι στην μόδα, και τα 9 (+9 της επιστροφής) λεπτά της διαδρομής αμπελόκηποι-σύνταγμα ήταν το καθημερινό αντικαταθλιπτικό μου απέναντι σε μια πόλη που με μισούσε, μια πρώην που επίσης με μισούσε (they all do παραδόξως) , και μια δουλειά που μισούσα εγώ. πολύ.«

2. Στη δεύτερη θέση, ένα ποστ για την ιδιοφυία που ακούει στο όνομα Liam Gallagher. Είχα γράψει ένα ολόκληρο κείμενο με αγαπημένες ατάκες, αγαπημένα κουρέματα, τους έρωτες και τους εχθρούς του Λίαμ, καθώς και κάποια -σπάνια- αποδεικτικά στοιχεία που φανερώνουν ότι ίσως να μην είναι τόσο κάφρος, ηλίθιος και yob όσο φαίνεται. Πειστήριο Α:

Στο βίντεο που ακολουθεί τον ρωτούν -υποθετικά- αν του άφηναν μήνυμα στο κινητό τρία celebrities, ζητώντας να συνεργαστούν σε κάποιο τραγούδι, σε ποιον από αυτούς θα τηλεφωνούσε, σε ποιόν θα έστελνε sms, και ποιον θα αγνοούσε.. Τα τρία celebrities είναι: ο Trevor Mcdonald (παρουσιαστής ειδήσεων), ο Peter Andre (εμετός) και η Dolly Parton (και το ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΣΤΗΘΟΣ ΤΗΣ! ΧΑΜΠΑ-ΧΑΜΠΑ! Γνωστή τραγουδίστρια της Country).

Βάλτε το βιντεάκι στο 2.45 και απολαύστε την απάντηση που δίνει:

1. ένα ποστ αφιέρωμα στο The Karate Kid. Αναμνήσεις από την πρώτη φορά που το είδα, τις κινήσεις που αντέγραψα, πόσο καθυστερημένος πρέπει να φαινόμουν όταν προσπαθούσα να κάνω τον γερανό κλπ κλπ. Το ποστ το έσβησα κατά λάθος (γιατί είμαι ένα ζώο όρθιο) και δεν κατάφερα να το ξαναγράψω ποτέ. Το μόνο που μου έμεινε είναι το γνωστο πια «Sweep the leg, Johnny!» βίντεο στα favourite του youtube μου.

Αυτό προστάζει τον Zabka o προπονητής της Cobra Kai, για να νικήσει τον Λαρούσο. Το βίντεο σκηνοθέτησε και έγραψε το σενάριο ο ορίτζιναλ Johnny του The Karate Kid 1, και σε αυτό συμμετέχει όλο το αρχικό cast της πρώτης ταινίας, εκτός από τον Πατ Μορίτα, που μας άφησε χρόνους, και την Ελίζαμπεθ Σου που είναι ψηλομύτα και ηλίθια και είχε καλύτερα πράγματα να κάνει, όπως:

1. Άθλιες ταινίες με τον Βαλ Κίλμερ

2. Άθλιες ταινίες με τον Ντύλαν ΜακΝτέρμοτ.

3. Άθλιες ταινίες με τον Κέβιν Μπέϊκον.

Και επίσης, σύμφωνα με την Wikipedia σελίδα της, προπονείται για να γίνει επαγγελματίας τενίστρια. [εισάγετε αστείο υπονοούμενο με μπαλάκια ΕΔΩ]. Aπολαύστε το σχετικό βίντεο, και πάμε για τον επίλογο…

Όπως έλεγε και ο Αντρέας, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΕΛΟΣ. Θέλω να σας ευχαριστήσω που μας διαβάζατε και ασχοληθήκατε τόσο καιρό. Ξέρω ότι δεν ήμασταν η πιο τακτική, ούτε και η καλύτερη παρέα. Unlike your mum. Σας αφήνουμε για αυτό το καλοκαίρι, ίσως να επανέλθουμε από Χανιά, για να ανεβάσουμε ένα τραγούδι που μου έχει κολλήσει στον εγκέφαλο εδώ και κάτι μέρες, αν και δε θα πόνταρα χρήματα σε αυτό. Τελειώνουμε όπως ξεκινήσαμε: Με χοτ-ντογκ από όλο τον κόσμο! Καλό καλοκαίρι σε όλους!



ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟΠ-1Ο: reduce reuse recycle (part1) by kalamesygxwreis
Ιουλίου 4, 2008, 9:44 πμ
Filed under: blahblahblah, top10

Είναι τουλάχιστον τραγικό να έχεις να γράψεις κοντά ένα μήνα, να επιστρέφεις με 2 μέτρια ποστ τα οποία αν τα διάβαζες κάπου αλλού θα τα ξεχνούσες μέσα στα επόμενα 3 λεπτά, να περνάνε άλλες 15-20 μέρες, και πάλι, 2 διαφορετικά άτομα, να μην έχουν κάτι αξιόλογο να γράψουν, και να μαλώνουν για το ποιος έχει σειρά να γράψει-επειδή ακριβώς βαριούνται απίστευτα και οι δύο. Κάτι έπρεπε να γίνει. Κάτι δραστικό και αποφασιστικό. Κανονίσαμε με τον X. να βρεθούμε στο μπρίκι για ένα κρίσιμο meeting, δηλαδή να πιούμε κανένα ποτάκι και να τα πούμε. Καταλήξαμε μεθυσμένοι, να μαλώνουμε στην καντίνα για το αν τα κρεμμύδια είναι τo πιο σιχαμερό ingredient που προσθέτουν στα βρώμικα στην Ελλάδα. Αυτός επέμενε ότι στην Δανία στα χοτντογκ βάζουν μέσα αποξηραμένα κρεμμύδια που «είναι μεν νόστιμα, αλλά μοιάζουν με μικρές κάμπιες, από αυτές που πέφτουν στο κεφάλι σου από τα δέντρα την άνοιξη», ενώ εγώ είχα μείνει με το στόμα ανοικτό μπροστά στο μισοφαγωμένο βρώμικό μου, απορώντας με τον μαλάκα φίλο μου, που κατάφερε να φάει τέτοιο πράγμα. (Τι να περιμένεις βέβαια από άνθρωπο, που πίνει bloody mary στο μπρίκι, και μεθάει κιόλας. Αυτό το γαμημένο ντοματόζουμο με αρρωσταίνει μέχρι τον πυρήνα της υπαρξής μου, θα έπρεπε να επιτρέπεται μόνο για μακαρονάδες και home-made ταινίες τρόμου, όχι για αλκοολούχα ποτά.) Anyways. Εγώ επέμενα ότι το πιο αηδιαστικό πράγμα που έχουν τα ελληνικά χοτντογκ είναι οι ντομάτες, με τα σπόρια τους, και αυτή την νερουλή αηδία από μέσα, ειδικά τον χειμώνα που είναι πράσινες και σκληρές (σαν το πέος του χούλκ-χαρχαρχαρ-καλά σκάω) με την υπέροχη γεύση του πλαστικού καλύμματος του θερμοκηπίου και της αγνής ένεσης του τίμιου έλληνα παραγωγού. Εγώ προτιμώ τις απλές γεύσεις, άντε κέτσαπ και μουστάρδα, άντε και λίγο πράσινο ταμπασκο, αλλά προς Θεού όχι κρεμμύδια, λάχανα, καρότα, ντομάτες, λαχανοντολμάδες, ιπτάμενοι ρινόκεροι, τον ιντιάνα τζόουνς και το βασίλειο του κρυστάλλινου κρανίου κλπ κλπ. Τι έλεγα? α ναι. Γύρισα σπίτι με ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι, και την επόμενη μέρα ξύπνησα με πονοκέφαλο που θα έκανε τα μπάσα από drum’n’bass πάρτυ σε περιθωριακό κλαμπ του brighton να μοιάζουν με το θρόϊσμα των φύλλων στο πρώτο φθινοπωρινό αεράκι. Ή κάτι τέτοιο.

Είχαμε αποφασίσει ότι είναι η σειρά μου να γράψω. Άνοιξα το wordpress, και ξαφνικά η απάντηση ήταν εκεί, μπροστά μου, εδώ και τόσο καιρό. Είχαμε 26 drafts. Γιατί να δημιουργήσεις κάτι νέο, όταν μπορείς να κλέψεις τον εαυτό σου- και άλλους-και να το πλασάρεις πειστικά σε άσχετους που θα καταπιούν αμάσητο ό,τι κι αν τους δώσεις σε αυτούς που αγαπάς? το κάνουν οι Stones τα τελευταία 20 χρόνια, το κάνουν οι μισοί έλληνες δημοσιογράφοι, το έκαναν και οι Coldplay πρόσφατα, εγώ θα κωλώσω?

έτσι, αγαπητοί φίλοι και φίλες, ακολουθεί ξαναζεσταμένο φαγητό μία λίστα με τα 10 ποστ του feelingminnesota που δε θα διαβάσετε ποτέ. Και μεταξύ μας, καλύτερα κιολας. Enjoy!

Συνέχεια



το δικο μου τοπ-10: yippie kay yay motherf*ckers! by kalamesygxwreis
Μαρτίου 28, 2008, 2:49 πμ
Filed under: top10

Παρατηρήσεις, σκέψεις, ιδέες, bukkake! Ή αλλιώς, 10 πράγματα που μου έκαναν εντύπωση την εβδομάδα που πέρασε.

Ξεκινάμε?

10. ποιος Ομπάμια Ομπάμα και ποιά Σκύλαρι Χίλαρυ?

ΜακΚλέην 2008!

Ενδεικτική δήλωση: «Τον τελευταίο καιρό ζω με Μπέρμπον και ασπιρίνες..»

9. Διάβασα την σχετική ανακοίνωση για την συναυλία του Λένυ Κράβιτς.

«Θεέ μου! τι γαμάτη συναυλία!» είναι κάτι που θα φώναζα αν είχαμε 1993 και ήμουν πάλι 16 χρονών. Το ξέρω πως το να γκρινιάζεις για τις συναυλίες στην Ελλάδα είναι πιο βαρετό και ανώφελο από το να γκρινιάζεις για το Δημόσιο στην Ελλάδα, αλλά τώρα που γράφω είναι Σάββατο πρωί, έχω τρομερό hangover, η tv δεν έχει τίποτα, οπότε fuck it, εγώ ξεκινάω και όποιος θέλει με ακολουθεί: Κάποιος πρέπει να ενημερώσει τους διοργανωτές συναυλιών ότι δεν είμαστε στα nineties. Ας πατήσουν pause στο tomb raider του playstation τους, ας βγάλουν επιτέλους τις Βέρμαχτ και τα καρό πουκάμισα, ας κάνουν logout από τον napster, και ας βγουν έξω να δουν τι γίνεται. Έχουμε 2008. Είναι ένας υπέροχος κόσμος εκεί έξω. Εν πάσει περιπτώσει, αν θέλουν να το πάνε στο έτσι, ας φέρουν τους rage against the machine. Ή τους aqua. Αυτό το barbie girl είναι κολλημένο στο μυαλό μου εδώ και μια δεκαετία.Come on Barbie, let’s go party! Φυσικά αστειεύομαι. Τι έλεγα? α ναι! Killing in the name of! ΓΚΡΡΡΡ!

8. Και συνεχίζω: αν είναι να φέρουν ντε και καλά κάτι από nineties, ας φέρουν τους Counting Crows, που KAI θα πουλήσουν, KAI έχουν και κάτι να πουν, ΚΑΙ έχουν γαμήσει και καλύτερες γκόμενες. Believe it or not, o τραγουδιστής τους, αν και μπόγος ψιλοχοντρούλης, φημίζεται για τις σεξουαλικές του κατακτήσεις. Μάλιστα, έχει να ε-πηδήξει (είδατε τι έκανα? μα δεν είμαι εκπληκτικός? χαρχαρχαρ! καλά σκάω) έναν εντυπωσιακό αριθμό κατακτήσεων, με πάμπολλες μικρές αλλά και μεγάλες σταρ, όπως η Τζένιφερ Άνιστον, Η Κόρτνεη σαξ Κοξ, Η Μόνικα Πότερ κλπ. Kαινούριος δίσκος, αποθέωση από κοινό και αμερικανούς κριτικούς, και ένα συγκρότημα που είναι ξανά relevant μετά από πάρα πολύ καιρό. Εδώ ένα τραγούδι τους που βρήκα πρώτη φορά από το crackhitler το περασμένο καλοκαίρι και μου έσωσε την ζωή.

7. Απεργία και σουρεαλισμός, ή «only in Greece»:

Τη δεύτερη μέρα της απεργίας των δημοσιογράφων (Πέμπτη 20 Μαρτίου), το Μακεδονία TV πρόβαλε στις 10 το πρωί, το αριστούργημα του Πήτερ Μπογκντάνοβιτς «The Last Picture Show» με τον ΘΕΟ Τζεφ Μπρίτζες και την Σύμπιλ Σέπαρντ, 21 χρονών κούκλα, να περιφέρεται σε αρκετές σκηνές ολόγυμνη και να τσιγκλάει τον Μπρίτζες ότι δεν μπορεί να την γαμήσει. ο Αντέννα είχε Μελέτη, το Μέγκα Αρναούτογλου, ο Άλφα Μενεγάκη, και τα υπόλοιπα κανάλια ομοίως τις συνηθισμένες αθλιότητες. Μαντέψτε τι από όλα διάλεξα να δω.

Όχι παίζουμε.

(για να είμαι ειλικρινής, το γύρισα για 3 λεπτά στην Μενεγάκη, γιατί είχε μόδα με εσώρουχα όταν έβαλε διαφημίσεις το Μακεδονία. *δήθεν αδιάφορο σφύριγμα*)

Συνέχεια



το δικο μου τοπ-10! [the long december edition] by kalamesygxwreis
Δεκέμβριος 26, 2007, 4:47 μμ
Filed under: top10

rmmbr me

10. Η χώρα ΥΠΠΟλειτουργεί.

9. τι θα κάνω πρωτοχρονιά? ΕΣ.ΚΕΗ.ΤΖΗΗΗΗΗ!

8. μια βόλτα στο Brighton, από ένα άρθρο του Guardian.

(Παρεπιπτόντως, το κράξιμο που πέφτει στα σχόλια είναι άνευ προηγουμένου. Φαντάσου να γράφεις στον Guardian, και να έχεις τον κάθε αξύριστο μαντράχαλο με πιζάμες -καλή ώρα-να σε ξεφτιλίζει από κάτω. Απορώ τι λυσσάνε όλοι οι bloggers να γράψουνε σε εφημερίδα. Μέχρι του χρόνου, που όλες οι εφημερίδες θα’ναι πάνω κάτω στο format του Guardian, η μόνη διαφορά θα είναι ότι εκεί θα σε βρίζουν ακόμη περισσότεροι απ’ότι στο blog σου. Για πολλούς βέβαια, αυτό ίσως να αποτελεί και επιδίωξη..)

7. it was a good year for: Αντικαπνιστές, Seth Rogen, Τάκης Λεμονής, Locomondo, Steve Jobs, Λάκης Λαζόπουλος, Martin Scorcese, Βλαντιμίρ Πούτιν, Radiohead, Νίκος Διαμαντίδης, Νικολά Σαρκοζί, Stephen Colbert, Τζούλια Αλεξανδράτου, οικοπεδοφάγοι, Doris Lessing, Kanye West, ελληνικά free-press, ο τύπος που έχει το facebook, πετρελαιάδες.

6. it was a bad year for: Ελληνικά δάση (+νεκροί κάτοικοι), καπνιστές, Βύρων Πωλύδωρας, Σοφοκλής Σχορτσιανίτης, Σάββας Τσιτουρίδης, Ζωνιανοί, Britney Spears, 50cent, Δισκογραφικές εταιρείες, το comeback της Βανδή, Μαριέττα Γιαννάκου, Μάριον Τζόουνς, ελληνική τηλεόραση, το πέος μου.

Συνέχεια