φηλινγκ/μινεσοτα


ignoreland by kalamesygxwreis
6 Οκτωβρίου, 2008, 11:01 μμ
Filed under: blahblahblah, movies, music

είναι κάτι μέρες που γυρίζω από την δουλειά και δεν θυμάμαι πώς γύρισα σπίτι. Ξεκλειδώνω την εξώπορτα, κοιτάζω γύρω μου, και συνειδητοποιώ ότι δεν ξέρω πώς έφτασα μέχρι εκείπήγα rem. Ωραία παραγωγή, σαν κι αυτές που βλέπεις στην τηλεόραση. γύρω μου, εγχώρια celebrity της πούτσας, που στριμώχνονται στις κερκίδες δίπλα σε P.R.ούδες, δημοσιογραφάκια, emo πιτσιρίκια που βρήκαν πρόσκληση από τον μπαμπά, υπάλληλους από τις εταιρείες των χορηγών, και κάποιους fan. Τα μεγάφωνα μας παρακαλούν να σεβαστούμε τον χώρο, να μην τρώμε-καπνίζουμε-πίνουμε. Ελάχιστοι τρώνε ή πίνουν, αλλά σχεδόν όλοι καπνίζουν. Ο δίπλανός μου λέει στην γκομενα του: «δεν έπρεπε να το λένε Kαλλιμάρμαρο, καλιΜάρλμπορο έπρεπε να το λένε» και ερωτώ: Είσαι το mtv, κλείνει η Γιάννα τις Ρόδες στο Guru, και εσύ μου κλείνεις τους c-real? Εντάξει, δε ξέρω τι πουλάνε, δεν ξέρω τι παίζει με τις εταιρείες, καλοί μουσικοί μου φάνηκαν, αλλά επαναλαμβάνω: Είσαι το mtv, και μου κλείνεις για ελληνικό act τους c-real? Ε όχι ρε παιδιά, με συγχωρείτε, αλλά δεν πάει έτσι. Κατά τα άλλα, η gabriella cilmi/cimli/chimney απλά ενδιαφέρουσα, με μόνο ξύπνημα τη διασκευή του whola lotta love, αν και τώρα που το γράφω, μου φαίνεται λίγο lame, αλλά μέχρι τότε μας είχε ψιλοκοιμήσει, οπότε σε σύγκριση με το υπόλοιπο set της, ε, highlight ήταν. Οι Κaiser Chiefs είναι τα κλασσικά αγγλοκωλοπαίδια που συμπαθήσαμε με τον πρώτο τους δίσκο, και βαρεθήκαμε μέχρι τον τρίτο. Live παραμένουν εντυπωσιακοίόλοι όρθιοι για τους rem, που κάνουν το «λάθος» να αργήσουν 10 τραγούδια μέχρι να παίξουν το the one i love. Βλέπω μερικούς εγχώριους σταρ (με την πιο ελαστική έννοια του όρου) να αποχωρούν μουτρωμένοι και ξεπαγιασμένοι. Μαζί τους ακολουθεί δειλά-δειλά και κάποιος κόσμος. Μετά το πολυαναμενόμενο χιτ, ακολουθούν κι άλλα, όσοι γουστάρουν τους rem χορεύουν, κάμποσοι όμως συνεχίζουν να αποχωρούν. Το τσάμπα δεν το έκτιμας, ούτε το σκέφτεσαι πολύ. Ουρλιάζω τους στίχους του great beyond, του imitation of life, και όσους μπορώ να θυμηθώ από το «it’s the end of the world as we know it», δηλαδή 2-3 λέξεις, και το ρεφρέν. Όλος ο κόσμος χορεύει με το man on the moon. Λήξις. Οι rem έπαιξαν μιαμιση ώρα και βάλε. Το τσάμπα δεν το εκτιμάς I know that this is vitriol. no solution, spleen-venting, but I feel better having screamed. Don’t you? όλοι κοιτούν ένα πανκιό με ροζ μοϊκάνα καθώς φεύγουμε. Τα πράσινα μάρλμπορο μαζί με τις φωνές και το κρύο, μου έχουν γαμήσει τον λαιμό. Προσπαθώ να μιλήσω στους δίπλα και ακούγομαι σαν τον Yoda, αλλά με κανονικό συντακτικό. Το βουλώνω και ανάβω άλλο ένα τσιγάρο. Η μενθόλη μου μουδιάζει στιγμιαία το στόμα. Έξω από το γήπεδο φυσάει κρύος αέρας. Ανατριχιάζω και θυμάμαι τα κλιματιστικά του καλοκαιριούγια κάποιο μυστήριο λόγο, εδώ και κανα-δυο βδομάδες καπνίζω Marlboro πράσινα. Ειλικρινά δεν θυμάμαι πώς μου ήρθε και τα ζήτησα πρώτη φορά στο περίπτερο, και οκ, έχουν την πλάκα τους αν και μου γαμάνε το σύστημα, αλλά εγώ λάκυ κάπνιζα, ώρες-ώρες απορώ, wtf? and now for something completely different: Άκουσα αυτό στο trailer του Burn After Reading, μου κόλλησε στον εγκέφαλο, το έψαξα στο ίντερνετ, και ανακάλυψα ότι πρόκειται για το «i got a line on you» των Spirit, από το lp «The Family That Plays Together» του 1968. Εδώ και 3 μέρες το χορεύω και το τραγουδάω σαν ηλίθιος την ώρα που κάνω ντους όπως έχετε καταλάβει, το πρόβλημα μου με το blog είναι ότι τελευταία μου’ρχονται μόνο κάτι σκόρπιες σκέψεις στο μυαλό, χωρίς αρχη, μέση και -κυρίως- τέλος. Γι’αυτό γράφω για άσχετα μεταξύ τους πράγματα, γι’αυτό αντιγράφω ξεδιάντροπα φορμάτ από το crackhitler, γι’αυτό δεν γράφω συχνότερα. Γιατί όσες φορές έχω ξεκινήσει να γράψω κάτι, πάντα κάπου κολλάω και δεν ξέρω πώς να το τε



«under slate gray Victorian sky…» * by kalamesygxwreis
13 Φεβρουαρίου, 2008, 4:04 πμ
Filed under: blahblahblah, music

camden.jpg

«CAMDEN TOWN AIN’T BURNING DOWN!» φωνάζει η Amy στην τελετή των Grammy, και αυτό το πράγμα πλάσμα που τόσο μου αρέσει να κοροϊδεύω μου ξαναγίνεται συμπαθές μετά από πολύ, πάααρα πολύ καιρό.

το Camden ήταν η βόλτα μου, η άκρη μου, η κυριακή μου μακριά από τα malls και τα φώτα του Λονδίνου. Ήταν το βιετναμέζικο δίπλα στην γέφυρα που με πήγαινε η τζο («φάααα», έτσι την λένε την σούπα, μου εξηγούσε και χαμογέλαγε στην γριούλα που την θαύμαζε για την ομορφιά της: you ahr mix-you ahr very beautifur), ήταν η πρώτη μου lomo, ήταν τα πανκιά στην γέφυρα, τα ταλαίπωρα ρούχα στις κρεμάστρες, ο τζιόρτζιο-το πορτογαλέζικο τζάνκυ με το χειρότερο σκανκ στην ιστορία του λονδίνου, ήταν η μπέκυ η παλιά μου συμφοιτήτρια που πάντα πετύχαινα τις Κυριακές, ήταν οι χλιαρές μπύρες μετά, και ο βρώμικος tube station, τα live στις pub, το cyberdog και το μπλουζάκι με το εξώφυλλο του goo, ήταν μια ινδή να κυνηγάει έναν άστεγο που κάτι της έκλεψε, ήταν ένα άθλιο σαντουιτσάδικο ονόματι olympic ή κατι τέτοιο, ήταν μία από τις σίγουρες βόλτες μου για την επόμενη φορά που θα πάω στο νησί.

ντριν

-έλα, είδες ειδήσεις? είμαι πολύ στεναχωρημένη..

-κάηκε το κάμντεν ε?

-ναι, το είδες κι εσύ?

-ναι. Θα το ξαναφτιάξουν μωρέ, δεν νομίζω…

-ξέρεις τι κάηκε? δεν λένε οι ειδήσεις, λέω να μπω νετ να δω. μαλακία ρε γαμώτο.

-εντελώς.

κλικ

——————————————————————————————-

Come back to Camden«, Moz



live! tonite! sold out! (emptyframe@underworld) by kalamesygxwreis
22 Νοεμβρίου, 2007, 4:50 μμ
Filed under: music

an den er8ete, o typos stin afisa 8a kratisei tin anapnoi tou mexri na skasei

αποψε στο underworld. Θα’μαστε και γω με την μισιρλού, και χιλιάδες γκομενάκια, in all shapes and sizes.

περισσότερα ΕΔΩ.

Kαι το αγαπημένο μου τραγούδι απο empty frame, ΕΔΩ!

(οκ i’m just messin’ with you, όχι εκεί, ΕΔΩ!)



she rocks my socks off by kalamesygxwreis
16 Νοεμβρίου, 2007, 11:44 πμ
Filed under: blahblahblah, movies, music, nsfw

κάποιες φορές, ακόμα και κορίτσια που μοιάζουν με δωδεκάχρονα αγοράκια με ψυχολογικά προβλήματα (και άθλια χωρίστρα), μπορεί να σου φτιάξουν την ημέρα!

update: το video κατέβηκε από youtube, αλλά μπορείτε να το βρείτε ΕΔΩ.



cause i gotta have by kalamesygxwreis
27 Ιουλίου, 2007, 3:12 πμ
Filed under: music

i won’t let you down



i write the posts to watch you numb* by kalamesygxwreis
22 Ιουλίου, 2007, 1:09 μμ
Filed under: blahblahblah, music

σήμερα είδα στο μαd το παρακάτω video.

στις 11 το πρωί.

δε θέλω να ηθικολογήσω, αλλά σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας, νίκο τσιαμτσίκα, όταν το mad παίζει video με lipstick lesbians στις 11 το πρωί Κυριακής?

έκλεισα την τηλεόραση, και τον έπαιξα 2 φορές με τις φωτογραφίες μιας φίλης μου από το myspace. τώρα εδώ κανονικά θα έβαζα link, αλλά θα γίνει θέμα.

οπότε δεν.

—————————————————————————————————————————-

 

 

* «i sing the songs to watch you numb»/tear-the smashing pumpkins



(repeat) by kalamesygxwreis
12 Ιουλίου, 2007, 10:24 μμ
Filed under: music

tsoutsounakee
ο μικρός τσουτσουνάκης έγινε σαν γλυφαδιωτάκι που δουλεύει σε pizza hut, και εγώ νιώθω ακόμα πιο γέρος….
kinda geeky

oh well, whatever, nevermind…



«what an ugly bunch of c*nts!» by kalamesygxwreis
10 Μαΐου, 2007, 12:29 μμ
Filed under: blahblahblah, music

… Αναφώνησε ο mike, και στην αρχή νόμιζα ότι εννοούσε τους έλληνες bloggers που χάζευα σε φώτο από το πρόσφατο πάρτυ..είχα αφήσει το παράθυρο με το σχετικό blog ανοικτό, και συμάζευα το σαλόνι μου ενώ αυτός καθόταν στο pc…
-they’re not THAT bad, -πετάχτηκα εγώ- i saw a couple of cute chicks in there..plus, remember George, that friend of a friend i told you about? the one that has a really popular blog? he’s in there too somewhere, and he’s alright. a friend of mine has met him, and said he’s cool.

– A COUPLE of cute chicks? you’re only saying this cuz you’re single and desperate.

Δίκιο είχε, αλλά έκανα ότι δεν το άκουσα. Χαμογέλασα, χαμογέλασε και συνέχισε.

– Anyways, I’m not talking about these greek bloggers or whatever you ASSHOLE, i’m talking about the Killers.

-What killers?? τον ρώτησα έκπληκτος και γύρισα προς την οθόνη για να δω επιτέλους, τι σκατά έβλεπε στο pc μου.
Όντως, είχε κλείσει το παράθυρο με τις φώτο από τo πάρτυ, και χάζευε τους Killers στο spin. Eίχε ανοίξει και το τελευταίο τους βίντεο στο youtube… Ομολογώ πως τρόμαξα. Είχε απόλυτο δίκιο..Ήταν πιο τρομακτικό κι από αυτή την φωτογραφία:

ο ξεκωλοθρευτής

Eίχε δίκιο λοιπόν,αλλά δε ξέρω αν είναι αυτό που με ενοχλεί τόσο πολύ με τους Killers. Το προηγούμενο lp τους μου άρεσε, κυρίως για εκείνον τον ύμνο στην αντρική παράνοια, το «mr Brightside»… και ο ήχος τους τότε δεν ήταν κακός, σαν britpop για μη καθυστερημένους. Aλλά ναι, είναι άσχημοι. Πολύ. Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα, το 95% του παγκόσμιου μίσους εναντίον των Killers οφείλεται στο μουστάκι του Flowers. Μη βάζω φώτο τώρα, όλοι ξέρουμε τι εννοώ. Σε συνδυασμό με το επίθετο του, ο τύπος θα μπορούσε άνετα να’ναι πορνοστάρ στα seventies. Αλλά ας μην είμαστε απόλυτοι. δε φταίει μόνο αυτό. Ίσως και να φταίει αυτός ο μπαμπουϊνος ο ντράμερ τους, που μου θυμίζει novoselic meets frankestein:

i hate every monkey i see from chimpan-A to chimpanzee

ίσως να φταίει που ο κιθαρίστας τους μου θυμίζει τον «αισθησιακό«του Ζετέμ:

αισθησιακά…

Αν και μάλλον φταίει πως κάθε μπάντα που μπορεί να αλλάξει τόσο εύκολα τον ήχο της από το ένα cd στο άλλο, είναι επικίνδυνη.
Μπορεί να είναι οι επόμενοι U2.
Και το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε είναι κι άλλοι γαμημένοι U2.

υγ1: αντίθετα, κανείς δε θα έλεγε όχι σε περισσότερες hot and nasty bloggers.
υγ2: αμήν.



now i ain’t sayin’ she a golddigger* by kalamesygxwreis
27 Μαρτίου, 2007, 1:29 μμ
Filed under: blahblahblah, music

smart shoes που λενε και οι ugly

H Χέδερ Μιλς, πρώην σύζυγος του Paul McCartney και επαγγελματίας ανάπηρη, πήγε σε ριάλιτυ για χορό, κάτι σαν το so you think you can dance? αλλά με σελέμπζ επιπέδου «συμπρωταγωνιστής σε τηλεταινία της ντίσνευ». Μιλάμε για τόσο βήτα celebrities, που κάπου πήρε το μάτι μου και τον Στηβ από το Χτυποκάρδια στο Μπέβερλυ Χιλς. Εκεί λοιπόν, η Χέδερ διέπρεψε και μάλιστα ως αποτέλεσμα αυτής της αρπαχτής μπας και αλλάξει το προφίλ της ως cold-hearted bitch εξαιρετικής της εμφάνισης εμφανίστηκε στο σόου του λάρυ κινγκ, όπου:

  • – έδειξε on camera το ανάπηρο πόδι της (για δεύτερη φορά, το’χει ξανακάνει σε παλιότερη εκπομπή),
  • – εξήγησε πόσο δύσκολο είναι για αυτήν να χορέψει ούσα ανάπηρη (η καθηγήτρια μου στα αρχαία θα είναι περήφανη. Αν ζει. Που δεν το εύχομαι γιατί ήταν μια κομπλεξική καριόλα.),
  • – και μετά χόρεψε για να δούμε όλοι τι ωραία που χορεύει παρόλο που –ναι, σωστά μαντέψατε- είναι ανάπηρη.

Το διαζύγιο της με τον Πωλ, by the way, ήταν εντελώς εχθρικό και η καημένη η χέδερ του πήρε τελικά κάτι δις σε διατροφή. Η μόνη ανθρώπινη στιγμή του σόου ήταν όταν την ρώτησε ο λάρυ κινγκ αν είναι αλήθεια οι φήμες ότι ο πρώην συζυγός της ο Πωλ, της έστειλε λουλούδια.

-“Nαι, αλήθεια είναι.” Απάντησε η χέδερ παγωμένα. “Which was nice”.

Ok, ας το παραδεχτούμε. O Πωλ δεν είναι και ο πιο αγαπητός άνθρωπος στον κόσμο. Οι βρετανοί μουσικοκριτικοί πχ τον μισούν πιο πολύ κι από τον ίδιο τον αντίχριστο, δηλαδή την Γιόκο Όνο. Αλλά ας μιλήσουμε για σοβαρούς ανθρώπους καλύτερα, και όχι για μιάσματα που είναι υπεύθυνα για τους Κillers, τους Klaxons, τον Pete Doherty, την θεοποίηση του Bono τα τελευταία χρόνια, και ανάλογα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
ΕΓΩ λοιπόν, πιστεύω ότι αφού η αγαπητή χέδερ κατάφερε να φανεί συμπαθητικός ο πρώην άντρας της και ο πιο μισητός Beatle, σε μία εκπομπή που ήταν αποκλειστικά στημένη για να φτιάξει το προφίλ της, ε τότε ίσως να υπάρχει Θεός.

Αρκεί βέβαια να μην είναι ο Bono. Γιατί τότε την γαμήσαμε.

(* «goldigger»- kanye west feat jamie fox)



let me entertain you by kalamesygxwreis
9 Μαρτίου, 2007, 1:34 μμ
Filed under: blahblahblah, movies, music
7.00. σηκώνομαι από το κρεβάτι μου. πηγαίνω στην κουζίνα, ετοιμάζω καφέ. μαύρες σακούλες σκουπιδιών, χυμένες πάνω σε αυτό το ψευτομαρμάρινο πάτωμα που έχουν ολα τα απαίσια διαμερίσματα του κέντρου, σαν να έχει τελειώσει ένα πάρτυ και όλοι οι καλεσμένοι να’χουν ξεράσει παντού. το έχω καλύψει με διάφορα έθνικ χαλιά και κιλίμια, αλλά είναι ακόμα κακάσχημο. οι σακούλες δεν έχουν μυρίσει ακόμα, θα τις κατεβάσω αύριο. ή αργότερα. οι γείτονες θα με κοιτάνε περίεργα, φρεσκοξυρισμένο και με το μαυρο κουστούμι μου, να κουβαλάω παραφουσκωμένες μαύρες σακούλες. θα τις κατεβάσω το βράδυ.
μαύρες σακούλες στον καθρέφτη μου. ξεπλένομαι με κρύο νερό, και βάζω την κρέμα ματιών που μου έκανε δώρο η αλεξάνδρα. καθαρίζω τα paraphernalia στο τραπεζάκι του σαλονιού και κάθομαι. 2 ποτήρια χυμού πορτοκάλι, 3 τσιγάρα, και μια κούπα γαλλικού καφέ αργότερα, και ντύνομαι βιαστικά, αλλά προσεκτικά:μαύρο pin-stripe κουστούμι, άσπρο πουκάμισο,λεπτή μαύρη γραβάτα, μαύρα δετά σουέτ παπούτσια. φοράω την muji καπαρτίνα μου και βγαίνω στο δρόμο.κατεβαίνω τις σκάλες του μετρό, και χώνομαι στο πρώτο βαγόνι προς σύνταγμα.
βάζω το ipod στο shuffle και η μαθητριούλα με το ζωγραφισμένο με μαρκαδόρο σακίδιο με κοιτάει έκπληκτη, καθώς το testify των rage against the machine σκληρίζει από τα ακουστικά μου. την κοιτάω ψυχρά, και γυρίζω το βλέμμα μου σε μια ξεκωλιάρα απέναντι. από αυτές που πάνε guzel παρασκευοσάββατο, και rock κυριακές απόγευμα για να τις δούνε και να τους δουν. περισσότερο για να τις δούνε. από αυτές που ψάχνουν να γαμηθούν πιο πολύ και από τις μαύρες πουτάνες πίσω από την βαρβάκειο. από αυτές που θα σκότωναν για ένα γαμπρό σαν κι εμένα. την κοιτάω αδιάφορα. πολύ θα γούσταρα να της χώσω δύο χαστούκια στην μούρη, έτσι απροειδοποίητα.φαντάζομαι να την ξαπλώνω στα 4 και να την χαστουκίζω στον κώλο μέχρι να κοκκινίσει. να μπαίνω μέσα της με δύναμη, και το κεφάλι της να χτυπάει στο προσκεφάλι του πανάκριβου bo concept κρεβατιού μου.

Συνέχεια