φηλινγκ/μινεσοτα


the most beautiful girl in the wordle
31 Οκτωβρίου, 2008, 8:53 πμ
Filed under: blahblahblah
cool huh?

*To Wordle είναι ένα παιχνίδι/application που ανακάλυψα στο πολύ καλό Nylon από αυτό εδώ το post. Προσθέτεις ένα κείμενο, ή το feed κάποιας σελίδας, και αυτό δημιουργεί ένα «σύννεφο λέξεων» όπου το μέγεθος κάθε λέξης είναι ανάλογο της εμφάνισης του στο αρχικό κείμενο/feed. Εγώ το δοκίμασα με ένα παλιότερο post μου. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Είναι από διασκεδαστικό μέχρι και χρήσιμο. Και ένας εύκολος τρόπος να βγάλετε ποστ από εκεί που δεν υπάρχει, ειδικά αν έχετε να γράψετε κοντά ένα μήνα. Για μεγέθυνση, κλικ στη εικόνα. Αν τώρα ψάχνατε για άλλου είδους μεγέθυνση και το google σας έστειλε εδώ, μάλλον ψάχνετε σε λάθος μέρος. Μην απογοητεύεστε, έχει ο Θεός, δεν μετράει το μέγεθος, αλλά η τεχνική, και άλλα τέτοια ανούσια κλισέ. Καλό σαββατοκύριακο κύριε Tυρογαριδάκη σε όλους!



owned (partIV)
7 Οκτωβρίου, 2008, 9:14 πμ
Filed under: blahblahblah
trellespipesdearwatson
τρελλές πίπες αγαπητέ Watson..

τις προάλλες γνώρισα την ξεπέτα μιας φίλης μου. Συμπαθητικό αγόρι, φοιτητής σε κάτι με υπολογιστές, αρκετά φιλικός. Να κανονίσουμε, λέει, για κανά ποτάκι όλοι μαζί κάποια άλλη μέρα “Έχει κανονική γκόμενα, σχέση, εκτός από σένα” λέω στην φίλη μου μετά τον καφέ. “Τι λες μωρέ ΒΛΑΚΑ? που το κατάλαβες αμέσως? “απαντάει. Έχει τσαντιστεί. “Σπουδάζει υπολογιστές έτσι δεν είναι?” Ναι! Μου λέει η φίλη μου. “είδες που μιλάγαμε μία ώρα για mac, για το λαπτοπ μου, για gadget και μαλακίες?” Ναι! Μου ξαναλέει. “το κινητό του είδες?” την ρωτάω ξερά. Το βλέμμα της φεύγει από πάνω μου, περιπλανιέται λίγο πάνω από το κεφάλι μου, ενώ προσπαθεί να εντοπίσει την ανάμνηση. Το κινητό του ήταν ένα παμπαλαιο, χιλιογρατζουνισμένο και χιλιογαμημένο νόκια Συνεχίζω με θράσος: “Είναι τόσο γκατζετάκιας και τόσο μέσα στην τεχνολογία, με τα ηχεία και τους μακ που μας έλεγε, και έχει τέτοιο κινητό? Τέτοιο κινητό έχουν 3 τύποι ανθρώπων: μετανάστες, φαντάροι, και όσοι έχουν και ΑΛΛΟ ΕΝΑ, ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΙΝΗΤΟ και το έχουν για δεύτερο. Πάντως σίγουρα όχι τύποι με μανία για την τεχνολογία, και τόσα λεφτά για πέταμα!” Mε κοιτάει με μια έκφραση που συνδυάζει νεύρα, αηδία, και δέος μπροστά στην επικείμενη αποκάλυψη. “Στην καλύτερη, έχει κι άλλο κινητό, στην χειρότερη έχει κανονικά γκόμενα και γι’αυτό σε έχει και μόνο για ξεπέτα. όπως και να έχει το πράγμα πάντως, σε έχει στο δεύτερο του κινητό.” στοιχειώδες, αγαπητέ Watson. η φίλη μου με λέει μαλάκα, και αλλάζει θέμα. εγώ ακόμα επιμένω πάντως ότι ο τύπος έχει γκόμενα. whatever

 

(Ήταν εδώ, αλλά αποφασισα να το κάνω ξεχωριστό ποστ. Γιατί είμαι λίγο αργόστροφος και πολύ ψαγμένος.)



ignoreland
6 Οκτωβρίου, 2008, 11:01 μμ
Filed under: blahblahblah, movies, music

είναι κάτι μέρες που γυρίζω από την δουλειά και δεν θυμάμαι πώς γύρισα σπίτι. Ξεκλειδώνω την εξώπορτα, κοιτάζω γύρω μου, και συνειδητοποιώ ότι δεν ξέρω πώς έφτασα μέχρι εκείπήγα rem. Ωραία παραγωγή, σαν κι αυτές που βλέπεις στην τηλεόραση. γύρω μου, εγχώρια celebrity της πούτσας, που στριμώχνονται στις κερκίδες δίπλα σε P.R.ούδες, δημοσιογραφάκια, emo πιτσιρίκια που βρήκαν πρόσκληση από τον μπαμπά, υπάλληλους από τις εταιρείες των χορηγών, και κάποιους fan. Τα μεγάφωνα μας παρακαλούν να σεβαστούμε τον χώρο, να μην τρώμε-καπνίζουμε-πίνουμε. Ελάχιστοι τρώνε ή πίνουν, αλλά σχεδόν όλοι καπνίζουν. Ο δίπλανός μου λέει στην γκομενα του: «δεν έπρεπε να το λένε Kαλλιμάρμαρο, καλιΜάρλμπορο έπρεπε να το λένε» και ερωτώ: Είσαι το mtv, κλείνει η Γιάννα τις Ρόδες στο Guru, και εσύ μου κλείνεις τους c-real? Εντάξει, δε ξέρω τι πουλάνε, δεν ξέρω τι παίζει με τις εταιρείες, καλοί μουσικοί μου φάνηκαν, αλλά επαναλαμβάνω: Είσαι το mtv, και μου κλείνεις για ελληνικό act τους c-real? Ε όχι ρε παιδιά, με συγχωρείτε, αλλά δεν πάει έτσι. Κατά τα άλλα, η gabriella cilmi/cimli/chimney απλά ενδιαφέρουσα, με μόνο ξύπνημα τη διασκευή του whola lotta love, αν και τώρα που το γράφω, μου φαίνεται λίγο lame, αλλά μέχρι τότε μας είχε ψιλοκοιμήσει, οπότε σε σύγκριση με το υπόλοιπο set της, ε, highlight ήταν. Οι Κaiser Chiefs είναι τα κλασσικά αγγλοκωλοπαίδια που συμπαθήσαμε με τον πρώτο τους δίσκο, και βαρεθήκαμε μέχρι τον τρίτο. Live παραμένουν εντυπωσιακοίόλοι όρθιοι για τους rem, που κάνουν το «λάθος» να αργήσουν 10 τραγούδια μέχρι να παίξουν το the one i love. Βλέπω μερικούς εγχώριους σταρ (με την πιο ελαστική έννοια του όρου) να αποχωρούν μουτρωμένοι και ξεπαγιασμένοι. Μαζί τους ακολουθεί δειλά-δειλά και κάποιος κόσμος. Μετά το πολυαναμενόμενο χιτ, ακολουθούν κι άλλα, όσοι γουστάρουν τους rem χορεύουν, κάμποσοι όμως συνεχίζουν να αποχωρούν. Το τσάμπα δεν το έκτιμας, ούτε το σκέφτεσαι πολύ. Ουρλιάζω τους στίχους του great beyond, του imitation of life, και όσους μπορώ να θυμηθώ από το «it’s the end of the world as we know it», δηλαδή 2-3 λέξεις, και το ρεφρέν. Όλος ο κόσμος χορεύει με το man on the moon. Λήξις. Οι rem έπαιξαν μιαμιση ώρα και βάλε. Το τσάμπα δεν το εκτιμάς I know that this is vitriol. no solution, spleen-venting, but I feel better having screamed. Don’t you? όλοι κοιτούν ένα πανκιό με ροζ μοϊκάνα καθώς φεύγουμε. Τα πράσινα μάρλμπορο μαζί με τις φωνές και το κρύο, μου έχουν γαμήσει τον λαιμό. Προσπαθώ να μιλήσω στους δίπλα και ακούγομαι σαν τον Yoda, αλλά με κανονικό συντακτικό. Το βουλώνω και ανάβω άλλο ένα τσιγάρο. Η μενθόλη μου μουδιάζει στιγμιαία το στόμα. Έξω από το γήπεδο φυσάει κρύος αέρας. Ανατριχιάζω και θυμάμαι τα κλιματιστικά του καλοκαιριούγια κάποιο μυστήριο λόγο, εδώ και κανα-δυο βδομάδες καπνίζω Marlboro πράσινα. Ειλικρινά δεν θυμάμαι πώς μου ήρθε και τα ζήτησα πρώτη φορά στο περίπτερο, και οκ, έχουν την πλάκα τους αν και μου γαμάνε το σύστημα, αλλά εγώ λάκυ κάπνιζα, ώρες-ώρες απορώ, wtf? and now for something completely different: Άκουσα αυτό στο trailer του Burn After Reading, μου κόλλησε στον εγκέφαλο, το έψαξα στο ίντερνετ, και ανακάλυψα ότι πρόκειται για το «i got a line on you» των Spirit, από το lp «The Family That Plays Together» του 1968. Εδώ και 3 μέρες το χορεύω και το τραγουδάω σαν ηλίθιος την ώρα που κάνω ντους όπως έχετε καταλάβει, το πρόβλημα μου με το blog είναι ότι τελευταία μου’ρχονται μόνο κάτι σκόρπιες σκέψεις στο μυαλό, χωρίς αρχη, μέση και -κυρίως- τέλος. Γι’αυτό γράφω για άσχετα μεταξύ τους πράγματα, γι’αυτό αντιγράφω ξεδιάντροπα φορμάτ από το crackhitler, γι’αυτό δεν γράφω συχνότερα. Γιατί όσες φορές έχω ξεκινήσει να γράψω κάτι, πάντα κάπου κολλάω και δεν ξέρω πώς να το τε



the most beautiful girl in the world
21 Αυγούστου, 2008, 9:27 πμ
Filed under: blahblahblah

«σιγά την γκόμενα, εμένα μου θυμίζει την Μαρινέλλα.»

Κοιτάζω τον κολλητό μου θυμωμένος, ενώ προσπαθώ να μην φανεί ότι έχω θυμώσει. Η Νίκη είναι ο τύπος της κοπέλας που αρέσει στα κορίτσια, αλλά όχι τόσο στα αγόρια, ειδικά αν είναι καλοκαίρι, το οποίο σημαίνει χιλιάδες ημίγυμνες ξανθιές ξεκωλιάρες ΠΑΝΤΟΥ, και ειδικά αν αυτά τα αγόρια είναι 30χρονοι ανώριμοι μαλάκες και φυσικά, κολλητοί σου. Η Νίκη δουλεύει σε ένα από τα ομορφότερα μπαράκια της πόλης. Η Νίκη είναι φοιτήτρια, καστανή, κοντούλα, έχει τεράστια μελιά μάτια, τατού στο δεξί της μπράτσο και ώμο, αγορίστικο μαλλί, και μου μιλάει με νάζι και με ένα τεράστιο, πανέμορφο χαμόγελο, κάθε φορά που με σερβίρει. Την πρώτη φορά νόμιζα ότι είναι η ιδέα μου, το μαγαζί έχει πολύ πιο ωραίους άντρες ωραία παιδιά από εμένα, κι όμως, μου δίνει σημασία, μου χαμογελάει χωρίς λόγο, γελάει με τα κρύα αστεία μου, με σπρώχνει χαϊδεύοντάς με στην πλάτη για να περάσει και να σερβίρει 2 μαλάκες που την κοιτάνε στα βυζιά, «α σόρυ, ελπίζω να μην ενοχλώ» μου λέει χαμογελαστή, δεν ενοχλεί και το ξέρει, της το λέω, μου χαμογελάει και με κοιτάει στα μάτια, μου ζητάει τσιγάρο, τα λέμε στα πεταχτά όταν δεν έχει δουλειά, τα 5 τζιν τόνικ είναι κακός σύμβουλος, ζητάω το τηλέφωνο της στο τέλος της βραδιάς, αλλά τελικά παίρνω τα αρχίδια μου.

το επόμενο βράδυ δεν επιστρέφω, ψιλοντρέπομαι, πάω σε ένα άλλο μαγαζί, αλλά την ψιλοσκέφτομαι, τι θα μπορούσε να ειπωθεί και τι θα μπορούσε να γίνει, χαζεύω κάτι ηλίθιες αθηναίες που νομίζουν ότι το νησί τους ανήκει, γυρίζω σπίτι μεθυσμένος.

Την άλλη μέρα και όλα τα βράδυα μου στο νησί, επιστρέφω στο μπαρ που δουλεύει, αυτή σαν να μην συνέβη τίποτα, μου χαμογελάει και μου μιλάει ασταμάτητα, δεν ξέρω πως να συμπεριφερθώ, προσπαθώ να το παίξω άνετος, άλλες φορές μου βγαίνει, άλλες όχι, αν μας έβλεπε κάποιος από μακρυά ίσως να νόμιζε ότι είναι το κορίτσι μου, την παρατηρώ κάθε μέρα και περισσότερο, τα ματοτσίνορα της με μαγεύουν, πραγματικά στο λέω, με μαγεύουν. Το έχουμε γυρίσει στην πλάκα, της λέω ότι δε βρίσκω τραπέζι να κάτσω γύρω από το πόστο της, της προτείνω να της δώσω το κινητό μου και να με πάρει αν αδειάσει κάτι, γελάει πονηρά και μου λέει αινιγματικά να κάνω υπομονή και πού ξέρω-λέει- «κάτι θα γίνει», «κάτι θα αδειάσει», με πειράζει συνέχεια, αλλά μέχρι εκεί. Βρίσκουμε μια κοινή γνωστή, μια μακρινή ξαδέρφη μου, που της λέει τι καλό και γαμάτο παιδί είμαι,εκείνη γελάει, «είσαι μεγάλο καθίκι, επιστράτευσες και τους ντόπιους» χαμογελάει και τα μεγάλα της μάτια κοιτάνε κατευθείαν μέσα στα δικά μου. Οι φίλοι μου έχουν αρχίσει να με κοροϊδεύουν, εγώ εκεί, κάθε βράδυ με την Νίκη, πειράγματα μεταξύ ποτών, την κοροϊδεύω γιατί ήθελε να πάει στην Bjork, με κοροϊδεύει για τον Ολυμπιακό, συζητάμε για την Φανή Χαλκιά, για παραλίες, για κοινούς γνωστούς, έχω σταματησει να ζητάω το κινητό της και νομίζω ότι της αρέσει. θα πάω θεσσαλονίκη της λέω για τη έκθεση, είναι ο τόπος καταγωγής της, μου χαμογελάει, «θα με πάρεις μαζί?» με ρωτάει «όπου θές νίκη, πες το μου και πάμε όπου θες», μου χαμογελάει και τα μάτια της γυαλίζουν στο σκοτάδι, νομίζω είναι μεθυσμένη.

Τελευταίο βράδυ, κάτι λέμε για υπολογιστές, είσαι στο facebook? την ρωτάω, όχι μου λέει, το σιχαίνεται, μα αμάν ρε νίκη, ούτε facebook, ούτε κινητό, πώς θα γίνω ο stalker σου τον χειμώνα? της λέω χαμογελαστός. Γελάει δυνατά. Της μιλάω συνεχώς για  ένα υπέροχο μέρος στα Νότια που πρέπει να παει/θα ήθελα να την πάω. Ξαφνικά, και ενώ σημειώνει κάτι στο μπλοκάκι της, σηκώνει το βλέμμα της. «Μα τι να σε κάνω για 3 μέρες εδώ? ποσο θα κάτσεις ακόμα;». Με αφοπλιστική για τα δεδομένα μου ειλικρίνεια, της λέω δεν σου είπα να παντρευτούμε (γελάει) ούτε να γαμηθούμε ντε και καλά (ξαναγελάει). Θέλω να κάνουμε παρέα, μου αρέσει να σου μιλάω, «κι εγώ» μου λέει σχεδόν αμέσως, «γράψε το κινητό μου», το γράφω με το πιο ηλίθιο χαμόγελο του κόσμου ζωγραφισμένο στο ηλιοκαμμένο και κακορυτιδιασμένο πρόσωπό μου. θα ξανακατέβεις? με ρωτάει. η απάντηση βγαίνει χωρίς σκέψη από το στόμα μου: «Ναι, θα μείνω μόνος στο σπιτι και μετά θα πάω νότια για μερικές μέρες, θες να πάρεις κανένα ρεπό και να έρθεις κι εσύ?» Μου γνέφει καταφατικά χαμογελαστή, και ξέρω ότι θα θυμάμαι όλο το φετινό μου καλοκαίρι σε ετούτη εδώ την στιγμή. Έλα να σε φιλήσω που φεύγω της λέω δειλά, συνεχίζοντας να χαμογελάω σαν καθυστερημένος. Με αρπάζει από το πρόσωπο και με φιλάει λίγο δίπλα από το στόμα με απίστευτη λαχτάρα, όπως φιλάς ένα πανέμορφο μωρό και βυθίζεις τα χείλη σου στα αφράτα του μάγουλα. Δεν είναι στο στόμα, δεν είναι με γλώσσα, και όμως νομίζω ότι είναι ένα από τα πιο ερωτικά φιλιά που μου έχουν δώσει ποτέ. Νοιώθω ζαλισμένος, οι φίλοι μου έχουν μείνει με το στόμα ανοιχτό, εκείνη μου δείχνει το κινητό που ακόμα κρατάω στο χέρι μου αποσβωλομένος και μου χαμογελάει.

«Θα περιμένω ε?» μου λέει. Γυρίζει πλάτη και σιγά σιγά τα μάτια μου την χανουν μέσα στον κόσμο.



ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟΠ-10: Reduce Reuse Recycle (part2)
8 Ιουλίου, 2008, 12:38 μμ
Filed under: blahblahblah, top10

Χαλόου, μάη νέημ ιζ X. εντ άη γουήλ μπη γιορ χοστ φορ τουντέη. Αγνοώ τις γελοιότητες του minnesota στο προηγούμενο ποστ για τα bloody mary, και συνεχίζω από εκεί που σταματήσαμε την Παρασκευή:

5.» you are the weakest link. Goodbye.» Αυτή ήταν η προσπάθεια μας να γλύψουμε σε ένα ποστ όσους έχουμε στο blogroll mας, αλλά και να καταλάβουμε τι εννοούσε επιτέλους εκείνο το κορίτσι όταν μας έβαλε λινκ σε ποστ με τίτλο unboyfriendable. Μας αγάπησε ή μας μίσησε? Ήθελε να κυλιστούμε σε απάτητα λειβάδια ηδονής ή απλά να μας χαστουκίσει? δεν βοήθησε την κατάσταση σχόλιο άλλου κοριτσιού που μας ήρθε από το παραπάνω blog, και περιέπλεξε τα πράγματα ακομα περισσότερο… Ξέρει κανείς τίποτα σχετικό? μπορεί να καταλάβει αν το ποστ ήταν θετικό ή αρνητικό? έχουν περάσει 4 μήνες και έχω μια φαγούρα… το σκέφτομαι ακόμα που και που!

Όπως φαίνεται, δε θα μάθουμε ποτε..

4. The meltdown post. Γράφτηκε μία από τις πρώτες μέρες του περσινού Αύγουστου, βλέποντας ρεπορτάζ στην τηλεόραση «για την μαζική φυγή των Αθηναίων από το κλεινόν άστυ». Είχα γράψει τότε πρόσφατα άλλο ένα ποστ για το καλοκαίρι, οπότε αυτό έμεινε στη μέση.

«έξω ένα έθνος παθαίνει καρκίνο του δέρματος, φίλοι αγκαλιάζονται, τεράστιες μάζες μετάλλου γεμάτες με ασθμαίνοντες και ιδρωμένους διασχίζουν πράσινες θάλασσες, χιλιάδες κουτάκια με ρόδες οδηγούν ανθρώπους σε μιάμιση μέρα γαλήνης ή ακολασίας. O Γιώργος κάνει έρωτα στην Eλένη που γνώρισε στo Ακρωτήρι, ο Bαγγέλης στρίβει σε μια παραλία της Aλμυρής, 2 δεκαεξάχρονοι ονειρεύονται το πρώτο τους καλοκαίρι χωρίς γονείς, εκατομμύρια μικρές ιστορίες, και εγώ μόνος σε μια πόλη που καίγεται.«

Ελαφρύ και δροσερό ε? Ευτυχώς, τα πράγματα βελτιώθηκαν, όπως φαίνεται και απο το ανακυκλωμένο ποστ με νούμερο…

3. Με τίτλο «girls girls girls«, μια μισοτελειωμένη ιδέα για τα κορίτσια το καλοκαίρι. μου φάνηκε λίγο κοσμοπόλιταν, και δεν το τελείωσα ποτέ. Ακολουθεί χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«όσο μισογύνης και αν γίνομαι κατά καιρούς, δόξα τω θεώ που υπάρχουν τα κορίτσια. Πέρισυ το καλοκαίρι, τα κορίτσια στο μετρό μου έσωσαν την ζωή. ήταν το καλοκαίρι που τα σορτς ήρθαν πάλι στην μόδα, και τα 9 (+9 της επιστροφής) λεπτά της διαδρομής αμπελόκηποι-σύνταγμα ήταν το καθημερινό αντικαταθλιπτικό μου απέναντι σε μια πόλη που με μισούσε, μια πρώην που επίσης με μισούσε (they all do παραδόξως) , και μια δουλειά που μισούσα εγώ. πολύ.«

2. Στη δεύτερη θέση, ένα ποστ για την ιδιοφυία που ακούει στο όνομα Liam Gallagher. Είχα γράψει ένα ολόκληρο κείμενο με αγαπημένες ατάκες, αγαπημένα κουρέματα, τους έρωτες και τους εχθρούς του Λίαμ, καθώς και κάποια -σπάνια- αποδεικτικά στοιχεία που φανερώνουν ότι ίσως να μην είναι τόσο κάφρος, ηλίθιος και yob όσο φαίνεται. Πειστήριο Α:

Στο βίντεο που ακολουθεί τον ρωτούν -υποθετικά- αν του άφηναν μήνυμα στο κινητό τρία celebrities, ζητώντας να συνεργαστούν σε κάποιο τραγούδι, σε ποιον από αυτούς θα τηλεφωνούσε, σε ποιόν θα έστελνε sms, και ποιον θα αγνοούσε.. Τα τρία celebrities είναι: ο Trevor Mcdonald (παρουσιαστής ειδήσεων), ο Peter Andre (εμετός) και η Dolly Parton (και το ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΣΤΗΘΟΣ ΤΗΣ! ΧΑΜΠΑ-ΧΑΜΠΑ! Γνωστή τραγουδίστρια της Country).

Βάλτε το βιντεάκι στο 2.45 και απολαύστε την απάντηση που δίνει:

1. ένα ποστ αφιέρωμα στο The Karate Kid. Αναμνήσεις από την πρώτη φορά που το είδα, τις κινήσεις που αντέγραψα, πόσο καθυστερημένος πρέπει να φαινόμουν όταν προσπαθούσα να κάνω τον γερανό κλπ κλπ. Το ποστ το έσβησα κατά λάθος (γιατί είμαι ένα ζώο όρθιο) και δεν κατάφερα να το ξαναγράψω ποτέ. Το μόνο που μου έμεινε είναι το γνωστο πια «Sweep the leg, Johnny!» βίντεο στα favourite του youtube μου.

Αυτό προστάζει τον Zabka o προπονητής της Cobra Kai, για να νικήσει τον Λαρούσο. Το βίντεο σκηνοθέτησε και έγραψε το σενάριο ο ορίτζιναλ Johnny του The Karate Kid 1, και σε αυτό συμμετέχει όλο το αρχικό cast της πρώτης ταινίας, εκτός από τον Πατ Μορίτα, που μας άφησε χρόνους, και την Ελίζαμπεθ Σου που είναι ψηλομύτα και ηλίθια και είχε καλύτερα πράγματα να κάνει, όπως:

1. Άθλιες ταινίες με τον Βαλ Κίλμερ

2. Άθλιες ταινίες με τον Ντύλαν ΜακΝτέρμοτ.

3. Άθλιες ταινίες με τον Κέβιν Μπέϊκον.

Και επίσης, σύμφωνα με την Wikipedia σελίδα της, προπονείται για να γίνει επαγγελματίας τενίστρια. [εισάγετε αστείο υπονοούμενο με μπαλάκια ΕΔΩ]. Aπολαύστε το σχετικό βίντεο, και πάμε για τον επίλογο…

Όπως έλεγε και ο Αντρέας, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΕΛΟΣ. Θέλω να σας ευχαριστήσω που μας διαβάζατε και ασχοληθήκατε τόσο καιρό. Ξέρω ότι δεν ήμασταν η πιο τακτική, ούτε και η καλύτερη παρέα. Unlike your mum. Σας αφήνουμε για αυτό το καλοκαίρι, ίσως να επανέλθουμε από Χανιά, για να ανεβάσουμε ένα τραγούδι που μου έχει κολλήσει στον εγκέφαλο εδώ και κάτι μέρες, αν και δε θα πόνταρα χρήματα σε αυτό. Τελειώνουμε όπως ξεκινήσαμε: Με χοτ-ντογκ από όλο τον κόσμο! Καλό καλοκαίρι σε όλους!



ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟΠ-1Ο: reduce reuse recycle (part1)
4 Ιουλίου, 2008, 9:44 πμ
Filed under: blahblahblah, top10

Είναι τουλάχιστον τραγικό να έχεις να γράψεις κοντά ένα μήνα, να επιστρέφεις με 2 μέτρια ποστ τα οποία αν τα διάβαζες κάπου αλλού θα τα ξεχνούσες μέσα στα επόμενα 3 λεπτά, να περνάνε άλλες 15-20 μέρες, και πάλι, 2 διαφορετικά άτομα, να μην έχουν κάτι αξιόλογο να γράψουν, και να μαλώνουν για το ποιος έχει σειρά να γράψει-επειδή ακριβώς βαριούνται απίστευτα και οι δύο. Κάτι έπρεπε να γίνει. Κάτι δραστικό και αποφασιστικό. Κανονίσαμε με τον X. να βρεθούμε στο μπρίκι για ένα κρίσιμο meeting, δηλαδή να πιούμε κανένα ποτάκι και να τα πούμε. Καταλήξαμε μεθυσμένοι, να μαλώνουμε στην καντίνα για το αν τα κρεμμύδια είναι τo πιο σιχαμερό ingredient που προσθέτουν στα βρώμικα στην Ελλάδα. Αυτός επέμενε ότι στην Δανία στα χοτντογκ βάζουν μέσα αποξηραμένα κρεμμύδια που «είναι μεν νόστιμα, αλλά μοιάζουν με μικρές κάμπιες, από αυτές που πέφτουν στο κεφάλι σου από τα δέντρα την άνοιξη», ενώ εγώ είχα μείνει με το στόμα ανοικτό μπροστά στο μισοφαγωμένο βρώμικό μου, απορώντας με τον μαλάκα φίλο μου, που κατάφερε να φάει τέτοιο πράγμα. (Τι να περιμένεις βέβαια από άνθρωπο, που πίνει bloody mary στο μπρίκι, και μεθάει κιόλας. Αυτό το γαμημένο ντοματόζουμο με αρρωσταίνει μέχρι τον πυρήνα της υπαρξής μου, θα έπρεπε να επιτρέπεται μόνο για μακαρονάδες και home-made ταινίες τρόμου, όχι για αλκοολούχα ποτά.) Anyways. Εγώ επέμενα ότι το πιο αηδιαστικό πράγμα που έχουν τα ελληνικά χοτντογκ είναι οι ντομάτες, με τα σπόρια τους, και αυτή την νερουλή αηδία από μέσα, ειδικά τον χειμώνα που είναι πράσινες και σκληρές (σαν το πέος του χούλκ-χαρχαρχαρ-καλά σκάω) με την υπέροχη γεύση του πλαστικού καλύμματος του θερμοκηπίου και της αγνής ένεσης του τίμιου έλληνα παραγωγού. Εγώ προτιμώ τις απλές γεύσεις, άντε κέτσαπ και μουστάρδα, άντε και λίγο πράσινο ταμπασκο, αλλά προς Θεού όχι κρεμμύδια, λάχανα, καρότα, ντομάτες, λαχανοντολμάδες, ιπτάμενοι ρινόκεροι, τον ιντιάνα τζόουνς και το βασίλειο του κρυστάλλινου κρανίου κλπ κλπ. Τι έλεγα? α ναι. Γύρισα σπίτι με ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι, και την επόμενη μέρα ξύπνησα με πονοκέφαλο που θα έκανε τα μπάσα από drum’n’bass πάρτυ σε περιθωριακό κλαμπ του brighton να μοιάζουν με το θρόϊσμα των φύλλων στο πρώτο φθινοπωρινό αεράκι. Ή κάτι τέτοιο.

Είχαμε αποφασίσει ότι είναι η σειρά μου να γράψω. Άνοιξα το wordpress, και ξαφνικά η απάντηση ήταν εκεί, μπροστά μου, εδώ και τόσο καιρό. Είχαμε 26 drafts. Γιατί να δημιουργήσεις κάτι νέο, όταν μπορείς να κλέψεις τον εαυτό σου- και άλλους-και να το πλασάρεις πειστικά σε άσχετους που θα καταπιούν αμάσητο ό,τι κι αν τους δώσεις σε αυτούς που αγαπάς? το κάνουν οι Stones τα τελευταία 20 χρόνια, το κάνουν οι μισοί έλληνες δημοσιογράφοι, το έκαναν και οι Coldplay πρόσφατα, εγώ θα κωλώσω?

έτσι, αγαπητοί φίλοι και φίλες, ακολουθεί ξαναζεσταμένο φαγητό μία λίστα με τα 10 ποστ του feelingminnesota που δε θα διαβάσετε ποτέ. Και μεταξύ μας, καλύτερα κιολας. Enjoy!

Συνέχεια



ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ!
19 Ιουνίου, 2008, 8:01 πμ
Filed under: blahblahblah

Aληθινή ιστορία που μου διηγήθηκε φίλη μου:

Πριν από λίγο καιρό, ήταν καλεσμένη στο σπίτι ενός φίλου της, μαζί με όλη την παρέα του. Βαριόντουσαν να βγούνε, και κατέληξαν να βλέπουν τα Καλλιστεία του ΑΝΤ1 όλοι μαζί.

Στο σπίτι του φίλου έμεναν και ο παππούς με την γιαγιά του. Η γιαγιά κάτι μάζευε/μαγείρευε/καθάριζε στην κουζίνα, ο παππούς έβλεπε με τον εγγονό και την παρέα του τα καλλιστεία. Τον παππού τον είχαν ρημάξει στο δούλεμα, και τον ρωτάγαν συνέχεια δήθεν πονηρά, «σ’ αρέσει αυτή?», «Κύριε Μανόλη, καλό το γκομενάκι?» και λοιπές τέτοιες κρυάδες. Σε γενικές γραμμές, ο παππούς τις έβρισκε όλες αδύνατες και κοκκαλιάρες. Ξαφνικά, εμφανίζεται στην μικρή οθόνη ένα νταρντανοειδές από την Θεσσαλλλλλλλλονίκη, ψηλή, ξανθιά, με βυζιά, κώλους, κλπ κλπ. Οπότε γυαλίζει το μάτι του γέροντα και δηλώνει φωναχτά και υπερήφανα:

– Να! Αυτή…… Μου τηνε σήκωνε !

Πεθαίνουν όλοι στα γέλια, μέχρι που ακούγεται και η φωνή της γιαγιάς από την κουζίνα:

.

-ΜΑΝΟΛΗ ΕΣΕΝΑ ΔΕΝ ΣΟΥ ΤΗΝΕ ΣΗΚΩΝΕΙ ΟΥΤΕ Ο ΘΕΟΣ!

(χαχαχαχαχαχα)



kill your idols*
11 Ιουνίου, 2008, 4:57 μμ
Filed under: μπάλα

» Όταν ο Θοδωρής το υψώνει βγαίνουν από μέσα μου χιλιάδες ντεσιμπέλ. ‘Ναιαιαι!». Τελειώσαμε, τα καταφέραμε. Μοιάζει με όνειρο. Δε σκέφτομαι τίποτα. Θέλω μόνο να ζήσω τη στιγμή. Να ζήσω κάτι που δύσκολα θα ξαναζήσω. Δε νομίζω ότι θα ξαναγίνει.«

(Σημείωση: Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε από έναν άνθρωπο που πανηγύρισε σαν τρελός την κατάκτηση του προηγούμενου Euro. Πάντως, για να παραφράσω και τον φίλο μου τον αμερικανό που με προειδοποιεί πριν τα γαμήσει όλα ο House και ο Jack Bauer, reader disgression is advised.)

Συνέχεια



ΟΛΟΙ TRENDY
30 Απριλίου, 2008, 9:08 πμ
Filed under: blahblahblah

ΜΙΑ ΠΟΛΗ TRENDY

(Χανιά, σε τοίχο κοντά στα 2Λουξ)



«do you ever wish you’d never been born?»
2 Απριλίου, 2008, 9:50 πμ
Filed under: blahblahblah
rant
» Cowbells bouncing and white streamers flying from our antennae, we pull up to the curb, and some guy’s standing there with his hands stuffed in his pockets. Tina Something throws her bridesmaid’s bouquet in his face, saying, «Hey, dude.» She yells, «Catch!», the girl’s silk flowers hit him in the face, but he catches them. «
Rant: An Oral Biography of Buster Casey
(το χρωστούσα)