φηλινγκ/μινεσοτα


There will come a time gigantic waves will crush the junk that I have saved
9 Μαρτίου, 2010, 12:48 πμ
Filed under: blahblahblah

Όπως λέει κι ένα τραγούδι του, έχω βαρεθεί τα αντίο. Συνέχεια



42
8 Μαρτίου, 2010, 6:55 μμ
Filed under: blahblahblah

the lucky ones

Έχω να σου γράψω πολλά, αλλά δεν ξέρω από πού να αρχίσω, οπότε θα ξεκινήσω από τα πιο πρόσφατα, και έχει ο Βούδας.

Συνέχεια



from zero to blogger: 10 blogs for the ’00s
7 Δεκεμβρίου, 2009, 12:26 πμ
Filed under: blahblahblah, top10
τρυφερό ενσταντανέ από το making of του ποστ

τρυφερό ενσταντανέ από το making of του ποστ

 

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι για τον αναγνώστη που πιθανότατα να φτάσει εδώ από κανένα άσχετο googlesearch, ή από σπόντα από τα χιλιάδες άλλα blogs που μας λινκάρουν καθημερινά: αυτό που εσύ ονομάζεις blog, ΔΕΝ ειναι blog. Τα «blogs» του copy/paste και των δημοσιοκάφρων της ανορθογραφίας και των 80 θαυμαστικών, όλα αυτά που καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις της alexa (ανάθεμα την ώρα) δεν είναι τίποτα άλλο από βρωμεροί ασβοί που έβαψαν μαύρη τη γούνα τους (σαν τον pepe le pew) για να περάσουν για γάτοι. Μπορεί να μοιάζουν με γάτοι, να νιαουρίζουν σα γάτοι, αλλά δεν είναι τίποτα άλλο παρά σιχαμερά κουνάβια, που αν δώσεις λίιιγο προσοχή -surprise!-σκυλοβρωμάνε αηδιαστικά. Όλα αυτά τα εμετικά τρωκτικά, φίμωτρα κλπ, πήραν ένα από τα πιο γοητευτικά χαρακτηριστικά του διαδικτύου, την ανωνυμία, που βοηθούσε ανθρώπους που ήθελαν να γράψουν για την καθημερινότητα τους ή και απλά τη γνώμη τους, χωρίς να χρειάζεται να υποστούν την μουρμούρα της γκόμενας τους ή το κράξιμο από φίλους/συναδέλφους/τους πάντες, και το μετέτρεψαν σε ένα άθλιο προκάλυμμα για να χτυπήσουν πρώην/νυν εργοδότες, αντίπαλα ΜΜΕ από αυτά που υπηρετούν, να γλείψουν/κράξουν πολιτικούς για να τσιμπήσουν καμιά διαφήμιση, για να κάνουν σπέκουλα ή για να ξεπληρώσουν λογαριασμούς.

Ήθελα να γράψω τα παραπάνω πολύ καιρό, βαριόμουν, φάτε τα τώρα στη μούρη και συνεχίζουμε. Ακολουθούν 10 blog για την δεκαετία που πέρασε. Πριν αρχίσουν οι μουρμούρες, κι επειδή ξέρω ότι καταβάθος είστε μαλάκες όπως όλοι μας, να ξεκαθαρίσω τα εξής: Τα παρακάτω προφανώς ΔΕΝ είναι τα 10 καλύτερα blog της δεκαετίας. Και μην κολλήσετε σε technicalities, όχι δεν είναι δέκα χρόνια, και τα blogs στην Ελλάδα ξεκίνησαν πολύ μετά το 2000 και τέτοιες μπούρδες. Τα παρακάτω είναι 10 blog που κατά τη γνώμη μου διαμόρφωσαν ή επηρέασαν το ελληνικό μπλογκοκοτέτσι από την αρχή του, εκεί γύρω στο 2003-4, μέχρι σήμερα. Εννοείται ότι στα σχόλια, μπορείτε να προσθέσετε κατά βούληση. 
Κυρίες, Κύριοι, και οι κάπου ανάμεσα, με τυχαία σειρά:
Συνέχεια


how can I even try to explain why today I feel like dancing
21 Νοεμβρίου, 2009, 2:27 μμ
Filed under: blahblahblah


PSB

Tους Pet Shop Boys τους έμαθα από ένα φίλο μου. Tον θυμάμαι να μας αναλύει το Κing’s Cross και το It’s a sin κι εμείς μαλακισμένα 16άχρονα με σπυράκια και μαύρα ρούχα να τον κράζουμε γιατί ακούγαμε nirvana ή pearl jam ή μεταλλιές ή ό,τι τέλος πάντων πιο non gay ακούγανε 16χρονα μαλακισμένα με σπυράκια εκεί γύρω στα ’90s. Το θέμα είναι, ότι όσο κι αν θέλαμε να το παίξουμε άντρες, όσο και αν τον κοροϊδεύαμε γιατί άκουγε τις αδερφές να τραγουδούν για gay ενοχές, χορό, aids και αστροσκονισμένες νύχτες με την Liza Minnelli, τον Elvis και την Dusty Springfield, όλοι μας λίγο πολύ καταλαβαίναμε ότι αυτό που ακούγαμε ήταν καλή μουσική. Γιατί μας έκανε να κουνιόμαστε. Σίγουρα όχι σαν τους pet shop boys και τα male models των βίντεοκλιπ τους, αλλά να ξεχνάμε την εφηβική ψευτοοργή μας και να χαλαρώνουμε και να κουνάμε τα άγουρα μικρομεγάλα σώματα μας στο ρυθμό της μουσικής. Μπορεί να θέλαμε να το παίξουμε σκληροί και να συζητάγαμε για ώρες τα drums του nevermind ή τις κιθάρες των maiden, αλλά όταν έβαζε ο φίλος μας το domino dancing στο κασετόφωνο του, μέσα μας ξέραμε ότι αυτό που ακούμε είναι ένα ποπ διαμάντι που μας κάνει να θέλουμε να χορέψουμε. Βέβαια, αν μας το επεσήμανε αυτό κάποιος τότε θα τον βρίζαμε, αλλά τι να πεις, η ελληνική επαρχία είναι δύσκολο μέρος για να μεγαλώσεις ανοιχτόμυαλα παιδιά. Anyways.
Mετά μεγαλώσαμε, μάθαμε καλύτερα τον εαυτό μας, γνωρίσαμε 2 ανθρώπους παραπάνω, ακούσαμε και 4-5 δίσκους παραπάνω, άνοιξε και λίγο το κεφάλι μας, και τότε ήταν που καταλάβαμε πόσο cool και μεγάλο group είναι οι pet shop boys.

Τέλος πάντων, αυτά είναι προϊστορία, χθες πήγα στη συναυλία τους, με τον παιδικό φίλο που μου τους έμαθε και τη γυναίκα του, το μετροπόλιταν έξπο αρκετά βολικό και με μεγάλο πάρκινγκ, μπαίνουμε μέσα με vip passes (coz this is how i roll bitches), τελικά διαπιστώνουμε ότι το vip δεν είναι και τόσο κοντά στη σκηνή, δλδ την πατάμε σαν μαλάκες (this is also how i roll), αποφασίζουμε να φύγουμε από το vip, περνάμε τα κάγκελα και φτάνουμε μπροστά στο stage. Ενδεικτικό δείγμα του κοινού: μπροστά μας μια παρέα με 20χρονους gay και μια τρανς, δεξιά μας τρελλό αγγλούρι σετ κομπλέ με το pint στο χέρι, πίσω μας ένας σωσίας του Γαλάτη, δίπλα μας μια 40χρονη μητέρα η οποία ανησυχεί μην κολλήσει γρίπη μέσα σε τόσο κόσμο και την πάει σπίτι στα παιδιά της, κι άλλες αδερφές, πολλά hetero ζευγάρια, όλο το αναγνωστικό κοινό της lifo, και πολλοί άνω των 35. Παρατήρηση: Τόσο μουστάκι όσο χθες στους pet shop boys, ούτε σε κλαδική του ΠΑΣΟΚ το 1981. Μέσα ο χώρος είναι ένα τεράστιο κουτί, δηλαδή μηδέν ακουστική ή οπτική επαφή με το stage αν είσαι από τη μέση και πίσω. Εμείς είμαστε πολύ μπροστά, αλλά πραγματικά λυπάμαι όσους είναι πίσω γιατί μάλλον δε θα βλέπουν και δε θα ακούνε  τίποτα.

Συνέχεια



ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ
21 Αυγούστου, 2009, 12:42 μμ
Filed under: blahblahblah

-Τι κάνουν 2 Χανιώτες στη Σαχάρα?


-Παίζουν ρακέτες.

 

υγ: και για ακόμα πιο λοκάλια:

-και γιατί παίζουν ρακέτες?

-Γιατί έχει άμμο και ήλιο.-



ανατιναζεται το φως*
16 Ιουλίου, 2009, 12:01 πμ
Filed under: blahblahblah

idol

Το καλοκαίρι είναι μια ευλογημένη εποχή στην Ελλάδα. Αν ήμουν θρήσκος, θα εβλεπα το καλοκαίρι σαν την ανταμοιβή ενός σκληρoύ, αλλά φιλεύσπλαχνου Θεούλη, με άσπρα μουσάκια να μας κοιτάει από ψηλά και να μας δίνει το καλοκαίρι να απολαυσουμε πόσο γαμάτος είναι. Έχω περάσει τόσα απίστευτα πράγματα σε διάφορα καλοκαίρια, που παραλίγο να πιστέψω ότι ναι, υπάρχει Θεός. Χθές έπιασα τον εαυτό μου να απλώνει το πρόσωπο του προς την κατεύθυνση του ήλιου, αργά το απόγευμα, έξω από το μετρό των Αμπελοκήπων. Όπως τα σκυλιά κρεμάνε τα μούτρα τους έξω από παράθυρα αυτοκινήτων που τρέχουν, και απολαμβάνουν το αεράκι. Ομολογώ πώς μέσα στο μπαρμπαδίστικο κουστούμι της μικρομεγαλοαστικής δουλειάς μου, θα πρέπει να ήμουν εντελώς γελοίο θέαμα για τους περαστικούς, αλλά δεν με νοιάζει. Aυτά τα 1-2» με  βοηθούν να περνάω τα υπόλοιπα 86,398″-86,399″ της ημέρας. Και όσο μεγαλώνει το καλοκαίρι, μεγαλώνουν και αυτές οι στιγμές σε διάρκεια. Και κάποια στιγμή εκεί στην τελευταία μεγάλη άδεια του Αυγούστου, είναι τόσο καυτός ο γαμημένος ο ήλιος, είναι τόσες πολλές οι λάμψεις στα κλειστά μου μάτια όταν με τυφλώνει, είναι τόσο όμορφες κάποιες εικόνες στο μυαλό μου, που με βοηθούν να περάσω και τους πιο σκοτεινούς χειμώνες. Όποτε κι αν έρθουν.

Δεν έχει συγκλονιστικό post και λοιπές μαλακίες αυτή τη φορά. Απλά δεν ήθελα να εξαφανιστώ πάλι για 1-2 μήνες και να μην πω ούτε γεια. Οπότε, καλό καλοκαίρι σε όλους! Και να ανεβάσετε κάμποσες ημιγυμνομπικινομαγιοφωτογραφίες στο facebook, να’χουμε να χαϊδευόμαστε τις κρύες νύχτες του χειμώνα να’χουμε να χαζεύουμε. Τα λέμε -σχετικά- σύντομα. 

* Πάντα ζήλευα τον peepingtom που πρόλαβε και έγραψε post, πριν από εμένα, με αυτό το τραγούδι για τίτλο. Κι εχω να πω ότι έχω μπερδευτεί και δεν ξέρω τι link να του βάλω γιατί είχε ένα blog, και τώρα αυτό το blog δεν υπάρχει πια, και έχει ένα άλλο blog, που δεν έχω καταλάβει αν θέλει αυτοί που διαβάζουν το καινούριο του blog να ξέρουν ότι ο ίδιος έγραφε στο παλιότερο blog και μπλαμπλαμπλα γαμημένη ανωνυμία των blogs  και λοιπά κλισέ.



η θαλασσα μεσα της
16 Ιουνίου, 2009, 7:54 πμ
Filed under: blahblahblah

baaabyyy, i compare you to a kiss from a rose etc etc [ο ερατσί τσου-που θα’λεγε κι ένας παραλίγο ευρωβουλευτής]

(Νομίζω ότι ακούω αχνά Lester Young, ενώ προσπαθώ να κλείσω την εξώπορτα και να φύγω χωρίς να την ξυπνήσω. Στο δρόμο για το σπίτι μου χαμογελάω.)

Την προηγούμενη μέρα με γύρισε εκείνη σπίτι με το αμάξι της. Καληνύχτα. Σκύβω και την φιλάω στο στόμα. Ο φίλος της είναι μακριά. Μέσα στο αμάξι, με την μηχανή να δουλεύει σαν γεννήτρια καντίνας, μέσα στη νέκρα της μικρής επαρχιακής πόλης, σκύβω και την φιλάω. Και με φιλάει κι αυτή. Καληνύχτα.
Την άλλη μέρα κοιταζόμαστε στα μάτια όταν δεν κοιτάνε οι άλλοι, καληνυχτιζόμαστε μπροστά στους κοινούς μας γνωστούς, μερικά λεπτά μετά, μήνυμα «να’ρθω να σε πάρω για βόλτα και ποτάκι?», σε  5′ είμαι εκεί, μου χαμογελάει συγκαταβατικά, πονηρά, αλλά και συγκρατημένα (μα πώς το κάνει αυτό?), την πάω σε ένα υπέροχο μπαρ στο κέντρο, θυμάμαι ότι πριν κάτι μέρες μου λεγε «μου αρέσει, αλλά δεν έχω παρέα να πάω». είναι περασμένες 4, καθημερινή, το μαγαζί έχει μετρημένα 5 άτομα, μαζί με το προσωπικό, καθόμαστε στην μπάρα, μεθάμε και τα μάτια της γυαλίζουν, κοιτάω αλλού για να μήν καταλάβει πόσο χάλια έχω γίνει, με την άκρη του ματιού μου την βλέπω να γέρνει πάνω μου, και να χαμογελάει στον καθρέφτη απέναντι μας, όπως ποζάρουν τα ζευγάρια όταν τους βγάζουν φωτογραφίες και έχουν βγει έξω, και φοράνε τα καλά τους, και είναι ευτυχισμένα. Αργότερα την επιστρέφω σπίτι, δεν ζητάω τίποτα, γυρνάω κι εγώ στο δικό μου, βουλιάζω στο κρεβάτι και κοιμάμαι βαριά.
Συνέχεια



lolcat
23 Απριλίου, 2009, 12:45 πμ
Filed under: blahblahblah

Η πιο τρυφερή αλλά και αστεία αγγελία όλων των εποχών:
(κλικ για μεγέθυνση)

meow

πηγή: Περιοδικό «Ε» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, 18-19/04/09.

Συνέχεια



social networking for the vocabulary challenged
14 Απριλίου, 2009, 7:17 πμ
Filed under: blahblahblah

sex sells

twit for twat



ΥΠΑΡΧΕΙΕΝΑΦΩΣΠΟΥΔΕΣΒΗΝΕΙΠΟΤΕ
7 Απριλίου, 2009, 7:28 μμ
Filed under: blahblahblah
repeatafterme

repeatafterme

Θα μπορούσα να το κάνω αυτό. Θα μπορούσα να σκοτώσω τον εαυτό μου που κοιτάει τα πόδια της διπλανής του, ενώ ένας καραφλός business consultant μας μιλάει για Recession Tactics, Return on Capital Investment, γεωπολιτικές συμμαχίες,κλπ κλπ. Αλλά μετά, αυτός που θα έμενε,δε θα ήμουν εγώ.

Και αυτός που είμαι τώρα έχει πλάκα. Δεν θα κάνει την φοβερή καριέρα, ίσως να μην κάνει την καλύτερη οικογένεια, αλλά θα τον ήθελα για φίλο μου. Και αυτό για μένα είναι το υπέρτατο κριτήριο. Θα έκανες παρέα τον εαυτό σου? Θα τον άντεχες στην μπάρα στο μπρίκι, να σου λέει αυτά που θεωρεί αυτός αστεία, να σχολιάζει τις γκόμενες γύρω του, να τρώει από τα φυστίκια σου, να σου μιλάει για ό,τι θεωρεί σημαντικό? για σκέψου το.

Επίσης, η αλλαγή έχει νόημα όταν γίνεσαι καλύτερος. Όχι οταν αλλάζεις τον εαυτό σου για να γίνεις όπως αυτοί που κορόϊδευες στο πανεπιστήμιο. Οπότε θα συνεχίσω να υποδύομαι, χωρίς να αλλάξω. κάθε πρωί, θα ξυπνάω με ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι, θα φοράω την στολή του αντι-υπερήρωα, θα δένω σφιχτά τον κόμπο της γραβάτας,θα ζώνω το αδιάφορο σιελ πουκάμισο μου, και θα πηγαίνω στο γραφείο, εκεί που πάνε τα παιδικά σου όνειρα για να πεθάνουν. Το βάρυνα? Σόρυ. Επιστροφή στο συνέδριο και τα μπούτια της διπλανής μου.

«Οι σκύλοι έχουν αφεντικά, εσύ έχεις εργοδότη» μου είχε πει κάποτε ένας φίλος μου, που μάλλον μικρός είχε περάσει από τα ΕΑΚΚ αλλά τώρα κονομάει εισάγοντας καλυντικά.

Λάθος. Οι σκύλοι έχουν παρέα, εμείς έχουμε αφεντικά. simple as that. Και μένα το αφεντικό μου είναι μια χοντρή, κομπλεξική, χωρισμένη, καριερίστρια 45άρα, που μιλάει στους υφιστάμενους της σα να είναι σκουπίδια που αναπνέουν και περπατάνε, δεν έχει ιδέα για την δουλειά γιατί την έχει ξεπεράσει, και αντί να ζητάει, διατάζει.

Την βλέπω τα μεσημέρια να κοροϊδεύει τον εαυτό της τρώγωντας 15 κιλά φρούτα μέσα σε 20 κιλά γιαούρτι, να τα παίρνει σε ένα κουβά μπωλ στο γραφείο της και να τα κατασπαράσσει διαβάζωντας εταιρικά email. Η κωλάρα της ξεχειλίζει από την ταλαιπωρημένη SATO καρέκλα της, τα μάτια της σκανάρουν την οθόνη, τα ακριβά κιτς σκουλαρίκια της και τα υπερβολικά βαμμένα μαλλιά της κουνιούνται στον ρυθμό των σαγονιών της, καθώς ανεβοκατεβαίνουν και ξεσκίζουν τη σάρκα των φρούτων και το 10κιλο τοτάλ 2%. Αν δεν ήταν τόσο μαλακισμένη, θα την λυπόμουν.

meanwhile, ο ομιλητής του συνεδρίου δίνει ένα αρνητικό παράδειγμα από case study αναφέροντας την Ελλάδα. Διάφοροι γραβατωμένοι μαλάκες από όλο τον κόσμο γελάνε, χαμογελάμε και μεις με κατανόηση, μην τυχόν και  μας περάσουν για λιγότερο μαλάκες και τους χαλάσουν οι εντυπώσεις, ο διπλανός μου μου χαμογελάει συγκαταβατικά λες και έχω καρκίνο, προχωράμε στο επόμενο παράδειγμα, αυτό ήταν, τέλειωσε.

Έχω σταματήσει να κοιτάω τα πόδια της διπλανής και κάνω ότι σημειώνω facts & stats ενώ στην πραγματικότητα γράφω μπούρδες για αυτό εδώ το ποστ.

Η ομιλία τελειώνει, οι γραβάτες σηκώνονται και κοιτιούνται με ψεύτικα χαμόγελα, βγαίνω έξω για τσιγάρο.

Ο αέρας με χτυπάει στο πρόσωπο. μου τσιτώνει το δέρμα.

Μέσα στο συνέδριο κάρτες αλλάζουν χέρια, ιδρωμένες παλάμες σφίγγονται με θέρμη, κλανιές από τον φτηνό καφέ φίλτρου καταπνίγονται πριν ρεζιλέψουν τον τάδε regional manager, επιφανειακές γνώμες πάνε κι έρχονται, κινητά κουδουνίζουν.

Ένα φορτηγάκι του δήμου σταματάει μπροστά μου. Ο οδηγός κατεβαίνει, μαζεύει μια σακούλα με φύλλα που είχαν φροντίσει να κόψουν πριν κάποιοι άλλοι. Τα πετάει στην καρότσα. μπαίνει μπροστά, ανάβει τσιγάρο, βάζει ραδιόφωνο, ακούω αχνά τον morrissey. Βάζει πρώτη και φεύγει χαμογελαστός.