Filed under: blahblahblah
δε μου αρέσει να μιλάω για τη θητεία μου γιατί μίσησα σχεδόν κάθε γαμημένο λεπτό της, αλλά:
Στο νησί που είχα υπηρετήσει το δεύτερο μισό της θητείας μου, είχαμε έναν λοχία που ήταν η επιτομή όλων των κλισέ που μπορεί να σκεφτείς για επαρχιώτη και στρατιωτικό: φονικός συνδυασμός, έτσι δεν είναι? Οι περισσότεροι ντόπιοι ήταν καλά παιδιά, αυτός είχε μαζέψει όλα τα κουσούρια και όλες τις αναποδιές πάνω του. Ήταν σαν ο Θεός να τον είχε φτιάξει μια μέρα που ήταν εκνευρισμένος. Τον έβλεπα στις εξόδους μου με κάτι κολλητά καγκουρίστικα μπλουζάκια, το ζελέ να γυαλίζει στο κοντοκουρεμένο σβέρκο του και την επαρχιώτισα κακοχτενισμένη αρραβωνιαστικιά του αγκαζέ, και ο εγκέφαλος μου αδυνατούσε να επεξεργαστεί ότι αυτό το άτομο θα με διατάζει για τους επόμενους 7 μήνες. Εμείς πότε τον ψιλοχαιρετάγαμε αμήχανοι από φόβο λες κι είναι ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, ή τον αποφεύγαμε όταν ήμασταν ψιλοχάλια. Λοιπόν, ως κλασσικό προϊόν της εποχής του, είχε κάνει την ψιλολαμογιά του. Μετά από λίγο καιρό παρατήρησα ότι όλοι οι πυροσβεστήρες στο στρατόπεδο μου (αργότερα έμαθα και για άλλα δύο) είχαν πάνω το επίθετο του. Είχα ρωτήσει ένα ντόπιο και μου είπε ότι είχε κάνει μια επιχείρηση που πούλαγε πυροσβεστήρες, (μπορεί κι ο αδερφός του-θα σε γελάσω) είχε κοτσάρει και την αρραβωνιαστικιά του το ζώον να τους πουλάει στο μαγαζί.
Μετά είχε διπλαρώσει 2-3 ντόπιους λοχίες που είχαν πιάσει πόστα σε προμήθειες στρατοπέδων, ήταν και ντόπιος οπότε να τον βοηθήσουμε τον καημένο κλπ κλπ, είχε κι ένα ξάδερφο τραυματιοφορέα που τον είχε μπάσει και είχε πάρει και παραγγελίες από το νοσοκομείο, και σιγά σιγά το νησί είχε σχεδόν γεμίσει κόκκινες μπουκάλες με το όνομα του πάνω. Θυμάμαι ότι το όνομα του τελείωνε σε -ης και μια από τις αγαπημένες μου ενασχολήσεις μέσα στο στρατόπεδο ήταν να σβήνω το τελικό σίγμα από το επίθετο του και να γράφω από πάνω ένα μεγαλοπρεπές Μαλάκα, Έτσι ειχε γεμίσει το τάγμα με πυροσβεστήρες που έγραφαν πάνω -αν και ελαφρώς μουτζουρωμένα- ΜΑΛΑΚΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ.* Ωραίες εποχές.
Πρόσεξε, δε σου λέω ότι είχε πλουτίσει, ούτε ότι είναι ο μεγαλύτερος εγκληματίας της χώρας, αλλά σίγουρα έπαιρνε περισότερα από την κοινωνία από ότι του άξιζε. Πολλά περισσότερα. Και κάπως έτσι εξαπλώνεται ο ελληνικός καρκίνος της διαφθοράς. Κοίτα γύρω σου, είναι παντού. Είμαι σίγουρος ότι κι εσύ έχεις ακόμα καλύτερη σχετική ιστορία.
Και τώρα σκέψου αυτό: Βλέπω αυτή την καινούρια μόδα με τους πυροσβεστήρες στις πορείες και στα ντου των γηπέδων, και σκέφτομαι τα πιτσιρίκια του νησιού να αγοράζουν πυροσβεστήρες του μαλάκα και να ονειρεύονται επανάσταση.
Και σκέφτομαι ότι αυτή εδώ είναι η πατρίδα μου σε όλο της το μεγαλείο.
Και μου φαίνεται τόσο αστείο, που θέλω να ΟΥΡΛΙΑΞΩ.
* το όνομα είναι εντελώς τυχαίο, θα μπορούσε να είναι ΤΣΙΑΝΤΑΚΗΣ ή και ΚΑΡΑΧΙΣΑΡΙΔΗΣ. Δεν θα έβαζα ποτέ το κανονικό. Δεν είμαστε το φίμωτρο εδώ πέρα, είμαστε οι γαμημένοι μινεσότα, κήπιν ιτ ρήαλ. Και τώρα με συγχωρείτε, έχω να δω κάτι μακέτες προσκλητηρίων που μου έστειλε η κοπέλα μου. Δε φαίνεται καλά η ποιότητα μου ειπε, αλλά το μέσα θα είναι τελείως ματ και το σκίτσο με πιο έντονα χρώματα.
Wow, ακούγεται σοβαρό, καλύτερα να βιαστώ.
8 σχόλια μέχρι στιγμής
Γράψτε ένα σχόλιο
Καλά δίκιο έχεις αλλά οι στρατιωτικοί είναι και η πιο γυφτοματζίρικη φάρα που έχω γνωρίσει.
Comment από kalopaidialla Μαρτίου 22, 2011 @ 1:04 μμΣκηνικό στο ΚΨΜ:
Φαντάρος: Ένα ελληνικό μέτριο
ΚΨΜτζης: 20 λεπτά
Επιλοχίας που περίμενε από πίσω: 20 λεπτά?? Καλά κι εγώ μαλάκας είμαι που παίρνω τόσο καιρό φραπέ?
(ο φραπές είχε 40 λεπτά.)
Για να μην πούμε για τον υπεύθυνο του ΚΨΜ που όταν μας είχαν κόψει το νερό για 5 μέρες στο στρατόπεδο είχε βάλει το μπουκαλάκιτο νερό από 20 στα 30 λεπτά.
μαλάκα καραχισαρχίδη
Comment από starkwell Μαρτίου 22, 2011 @ 4:06 μμμεγάλος γαμιόλης αγαπητέ σταρκουελ
Comment από kalamesygxwreis Μαρτίου 22, 2011 @ 4:35 μμΣκηνικο στο κεντρο. Μετα απο εξαντλητικη πορεια κατω απο το καμινι του Μεσολογγιου, ενας βλακας που μολις περιεγραψες, μας αφηνει σε μια σκια.Μας λεει με ξεκαθαρη σιχασια: “Αραξτε εδω για λιγο, πειτε τα, αλλα ΜΗΝ ΑΚΟΥΣΩ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΑ ΚΑΙ ΑΗΔΙΕΣ”.
Comment από av Μαρτίου 23, 2011 @ 11:56 πμπολύ καλό.
Comment από με λένε Πόρκυ/σαν τo Zygotic Mynci του Gorky Μαρτίου 23, 2011 @ 12:12 μμεχω κι εγώ απίστευτες ιστορίες από το στρατό αν και το θέμα του ποστ πιστεύω δεν είναι αυτό.
τελος παντων απαιτώ νέο ποστ πατριδογνωσία 2 ανήμερα της εθνικής παλιγγενεσίας!
αλληλούια
Με την ίδια εντύπωση έμεινα κι εγώ από αυτό το σουρρεαλιστικό 12μηνο της ζωής μου. Ήταν τόσο τραγελαφικό και παραληρηματικό, που η μόνη αντίδραση επιβίωσης ήταν το ουρλιαχτό. Βεβαίως δεν μιλάω μόνο για στιγμές απόλυτης παράνοιας στο ΚΨΜ, αλλά και για θέματα διοικητικά/οικονομικά που μαρτύρησα με τα ματάκια μου τα αμυγδαλωτά.
Και φτάνω στο εξής ερώτημα, ποιά η διαφορά του στρατού με τον ‘έξω κόσμο’? Ο τρόπος που χειρίζονται παρόμοιες καταστάσεις διαφθοράς, ή μήπως (λέμε τώρα ρε παιδάκι μ’) η δυνατότητα διαμαρτυρίας απέναντι σε αυτές?
Και για ν’αλαφρύνω τον τόνο, λέω ότι Τσιαντάκης αποκλείεται να λεγόταν ο τύπος – Καλιτζάκης παίζει.
Comment από Claude Μαρτίου 23, 2011 @ 2:05 μμ“δε μου αρέσει να μιλάω για τη θητεία μου γιατί μίσησα σχεδόν κάθε γαμημένο λεπτό της” είπε ο ποιητής,αλλά οι παθόντες ποτέ δεν αντιστέκονται τελικά.
Comment από Kate Απριλίου 3, 2011 @ 2:49 πμΚαι τώρα εγώ,που λόγω της κοινωνικής ανάγνωσης του βιολογικού μου φύλου,ευτυχώς δεν την έχω περάσει αυτήν την αρχιδιά
μπορώ να ρωτήσω από πού είναι αυτή η κορυφαία φωτογραφία που συνοδεύει το ποστ;
είναι κλεμμένη από τις φώτο φίλης φίλου φίλου φίλης μου στο facebook. Νομίζω από Κίμωλο.
Comment από kalamesygxwreis Απριλίου 6, 2011 @ 8:55 μμ