φηλινγκ/μινεσοτα

-Τι κάνουν 2 Χανιώτες στη Σαχάρα?

-Παίζουν ρακέτες.

υγ: και για ακόμα πιο λοκάλια:

-και γιατί παίζουν ρακέτες?

-Γιατί έχει άμμο και ήλιο.-

Το καλοκαίρι είναι μια ευλογημένη εποχή στην Ελλάδα. Αν ήμουν θρήσκος, θα εβλεπα το καλοκαίρι σαν την ανταμοιβή ενός σκληρoύ, αλλά φιλεύσπλαχνου Θεούλη, με άσπρα μουσάκια να μας κοιτάει από ψηλά και να μας δίνει το καλοκαίρι να απολαυσουμε πόσο γαμάτος είναι. Έχω περάσει τόσα απίστευτα πράγματα σε διάφορα καλοκαίρια, που παραλίγο να πιστέψω ότι ναι, υπάρχει Θεός. Χθές έπιασα τον εαυτό μου να απλώνει το πρόσωπο του προς την κατεύθυνση του ήλιου, αργά το απόγευμα, έξω από το μετρό των Αμπελοκήπων. Όπως τα σκυλιά κρεμάνε τα μούτρα τους έξω από παράθυρα αυτοκινήτων που τρέχουν, και απολαμβάνουν το αεράκι. Ομολογώ πώς μέσα στο μπαρμπαδίστικο κουστούμι της μικρομεγαλοαστικής δουλειάς μου, θα πρέπει να ήμουν εντελώς γελοίο θέαμα για τους περαστικούς, αλλά δεν με νοιάζει. Aυτά τα 1-2” με  βοηθούν να περνάω τα υπόλοιπα 86,398″-86,399″ της ημέρας. Και όσο μεγαλώνει το καλοκαίρι, μεγαλώνουν και αυτές οι στιγμές σε διάρκεια. Και κάποια στιγμή εκεί στην τελευταία μεγάλη άδεια του Αυγούστου, είναι τόσο καυτός ο γαμημένος ο ήλιος, είναι τόσες πολλές οι λάμψεις στα κλειστά μου μάτια όταν με τυφλώνει, είναι τόσο όμορφες κάποιες εικόνες στο μυαλό μου, που με βοηθούν να περάσω και τους πιο σκοτεινούς χειμώνες. Όποτε κι αν έρθουν.

Δεν έχει συγκλονιστικό post και λοιπές μαλακίες αυτή τη φορά. Απλά δεν ήθελα να εξαφανιστώ πάλι για 1-2 μήνες και να μην πω ούτε γεια. Οπότε, καλό καλοκαίρι σε όλους! Και να ανεβάσετε κάμποσες ημιγυμνομπικινομαγιοφωτογραφίες στο facebook, να’χουμε να χαϊδευόμαστε τις κρύες νύχτες του χειμώνα να’χουμε να χαζεύουμε. Τα λέμε -σχετικά- σύντομα. 

* Πάντα ζήλευα τον peepingtom που πρόλαβε και έγραψε post, πριν από εμένα, με αυτό το τραγούδι για τίτλο. Κι εχω να πω ότι έχω μπερδευτεί και δεν ξέρω τι link να του βάλω γιατί είχε ένα blog, και τώρα αυτό το blog δεν υπάρχει πια, και έχει ένα άλλο blog, που δεν έχω καταλάβει αν θέλει αυτοί που διαβάζουν το καινούριο του blog να ξέρουν ότι ο ίδιος έγραφε στο παλιότερο blog και μπλαμπλαμπλα γαμημένη ανωνυμία των blogs  και λοιπά κλισέ.

[ο ερατσί τσου-που θα'λεγε κι ένας παραλίγο ευρωβουλευτής]

(Νομίζω ότι ακούω αχνά Lester Young, ενώ προσπαθώ να κλείσω την εξώπορτα και να φύγω χωρίς να την ξυπνήσω. Στο δρόμο για το σπίτι μου χαμογελάω.)

Την προηγούμενη μέρα με γύρισε εκείνη σπίτι με το αμάξι της. Καληνύχτα. Σκύβω και την φιλάω στο στόμα. Ο φίλος της είναι μακριά. Μέσα στο αμάξι, με την μηχανή να δουλεύει σαν γεννήτρια καντίνας, μέσα στη νέκρα της μικρής επαρχιακής πόλης, σκύβω και την φιλάω. Και με φιλάει κι αυτή. Καληνύχτα.
Την άλλη μέρα κοιταζόμαστε στα μάτια όταν δεν κοιτάνε οι άλλοι, καληνυχτιζόμαστε μπροστά στους κοινούς μας γνωστούς, μερικά λεπτά μετά, μήνυμα “να’ρθω να σε πάρω για βόλτα και ποτάκι?”, σε  5′ είμαι εκεί, μου χαμογελάει συγκαταβατικά, πονηρά, αλλά και συγκρατημένα (μα πώς το κάνει αυτό?), την πάω σε ένα υπέροχο μπαρ στο λιμάνι, θυμάμαι ότι πριν κάτι μέρες μου λεγε “μου αρέσει, αλλά δεν έχω παρέα να πάω”. είναι περασμένες 4, καθημερινή, το μαγαζί έχει μετρημένα 5 άτομα, μαζί με το προσωπικό, καθόμαστε στην μπάρα, μεθάμε και τα μάτια της γυαλίζουν, κοιτάω αλλού για να μήν καταλάβει πόσο χάλια έχω γίνει, με την άκρη του ματιού μου την βλέπω να γέρνει πάνω μου, και να χαμογελάει στον καθρέφτη απέναντι μας, όπως ποζάρουν τα ζευγάρια όταν τους βγάζουν φωτογραφίες και έχουν βγει έξω, και φοράνε τα καλά τους, και είναι ευτυχισμένα. Αργότερα την επιστρέφω σπίτι, δεν ζητάω τίποτα, γυρνάω κι εγώ στο δικό μου, βουλιάζω στο κρεβάτι και κοιμάμαι βαριά.
(περισσότερα…)

Η πιο τρυφερή αλλά και αστεία αγγελία όλων των εποχών:
(κλικ για μεγέθυνση)

πηγή: Περιοδικό “Ε” της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, 18-19/04/09.

(περισσότερα…)

twit for twat

repeatafterme

Θα μπορούσα να το κάνω αυτό. Θα μπορούσα να σκοτώσω τον εαυτό μου που κοιτάει τα πόδια της διπλανής του, ενώ ένας καραφλός business consultant μας μιλάει για Recession Tactics, Return on Capital Investment, γεωπολιτικές συμμαχίες,κλπ κλπ. Αλλά μετά, αυτός που θα έμενε,δε θα ήμουν εγώ.

Και αυτός που είμαι τώρα έχει πλάκα. Δεν θα κάνει την φοβερή καριέρα, ίσως να μην κάνει την καλύτερη οικογένεια, αλλά θα τον ήθελα για φίλο μου. Και αυτό για μένα είναι το υπέρτατο κριτήριο. Θα έκανες παρέα τον εαυτό σου? Θα τον άντεχες στην μπάρα στο μπρίκι, να σου λέει αυτά που θεωρεί αυτός αστεία, να σχολιάζει τις γκόμενες γύρω του, να τρώει από τα φυστίκια σου, να σου μιλάει για ό,τι θεωρεί σημαντικό? για σκέψου το.

Επίσης, η αλλαγή έχει νόημα όταν γίνεσαι καλύτερος. Όχι οταν αλλάζεις τον εαυτό σου για να γίνεις όπως αυτοί που κορόϊδευες στο πανεπιστήμιο. Οπότε θα συνεχίσω να υποδύομαι, χωρίς να αλλάξω. κάθε πρωί, θα ξυπνάω με ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι, θα φοράω την στολή του αντι-υπερήρωα, θα δένω σφιχτά τον κόμπο της γραβάτας,θα ζώνω το αδιάφορο σιελ πουκάμισο μου, και θα πηγαίνω στο γραφείο, εκεί που πάνε τα παιδικά σου όνειρα για να πεθάνουν. Το βάρυνα? Σόρυ. Επιστροφή στο συνέδριο και τα μπούτια της διπλανής μου.

“Οι σκύλοι έχουν αφεντικά, εσύ έχεις εργοδότη” μου είχε πει κάποτε ένας φίλος μου, που μάλλον μικρός είχε περάσει από τα ΕΑΚΚ αλλά τώρα κονομάει εισάγοντας καλυντικά.

Λάθος. Οι σκύλοι έχουν παρέα, εμείς έχουμε αφεντικά. simple as that. Και μένα το αφεντικό μου είναι μια χοντρή, κομπλεξική, χωρισμένη, καριερίστρια 45άρα, που μιλάει στους υφιστάμενους της σα να είναι σκουπίδια που αναπνέουν και περπατάνε, δεν έχει ιδέα για την δουλειά γιατί την έχει ξεπεράσει, και αντί να ζητάει, διατάζει.

Την βλέπω τα μεσημέρια να κοροϊδεύει τον εαυτό της τρώγωντας 15 κιλά φρούτα μέσα σε 20 κιλά γιαούρτι, να τα παίρνει σε ένα κουβά μπωλ στο γραφείο της και να τα κατασπαράσσει διαβάζωντας εταιρικά email. Η κωλάρα της ξεχειλίζει από την ταλαιπωρημένη SATO καρέκλα της, τα μάτια της σκανάρουν την οθόνη, τα ακριβά κιτς σκουλαρίκια της και τα υπερβολικά βαμμένα μαλλιά της κουνιούνται στον ρυθμό των σαγονιών της, καθώς ανεβοκατεβαίνουν και ξεσκίζουν τη σάρκα των φρούτων και το 10κιλο τοτάλ 2%. Αν δεν ήταν τόσο μαλακισμένη, θα την λυπόμουν.

meanwhile, ο ομιλητής του συνεδρίου δίνει ένα αρνητικό παράδειγμα από case study αναφέροντας την Ελλάδα. Διάφοροι γραβατωμένοι μαλάκες από όλο τον κόσμο γελάνε, χαμογελάμε και μεις με κατανόηση, μην τυχόν και  μας περάσουν για λιγότερο μαλάκες και τους χαλάσουν οι εντυπώσεις, ο διπλανός μου μου χαμογελάει συγκαταβατικά λες και έχω καρκίνο, προχωράμε στο επόμενο παράδειγμα, αυτό ήταν, τέλειωσε.

Έχω σταματήσει να κοιτάω τα πόδια της διπλανής και κάνω ότι σημειώνω facts & stats ενώ στην πραγματικότητα γράφω μπούρδες για αυτό εδώ το ποστ.

Η ομιλία τελειώνει, οι γραβάτες σηκώνονται και κοιτιούνται με ψεύτικα χαμόγελα, βγαίνω έξω για τσιγάρο.

Ο αέρας με χτυπάει στο πρόσωπο. μου τσιτώνει το δέρμα.

Μέσα στο συνέδριο κάρτες αλλάζουν χέρια, ιδρωμένες παλάμες σφίγγονται με θέρμη, κλανιές από τον φτηνό καφέ φίλτρου καταπνίγονται πριν ρεζιλέψουν τον τάδε regional manager, επιφανειακές γνώμες πάνε κι έρχονται, κινητά κουδουνίζουν.

Ένα φορτηγάκι του δήμου σταματάει μπροστά μου. Ο οδηγός κατεβαίνει, μαζεύει μια σακούλα με φύλλα που είχαν φροντίσει να κόψουν πριν κάποιοι άλλοι. Τα πετάει στην καρότσα. μπαίνει μπροστά, ανάβει τσιγάρο, βάζει ραδιόφωνο, ακούω αχνά τον morrissey. Βάζει πρώτη και φεύγει χαμογελαστός.

*To Wordle είναι ένα παιχνίδι/application που ανακάλυψα στο πολύ καλό Nylon από αυτό εδώ το post. Προσθέτεις ένα κείμενο, ή το feed κάποιας σελίδας, και αυτό δημιουργεί ένα “σύννεφο λέξεων” όπου το μέγεθος κάθε λέξης είναι ανάλογο της εμφάνισης του στο αρχικό κείμενο/feed. Εγώ το δοκίμασα με ένα παλιότερο post μου. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Είναι από διασκεδαστικό μέχρι και χρήσιμο. Και ένας εύκολος τρόπος να βγάλετε ποστ από εκεί που δεν υπάρχει, ειδικά αν έχετε να γράψετε κοντά ένα μήνα. Για μεγέθυνση, κλικ στη εικόνα. Αν τώρα ψάχνατε για άλλου είδους μεγέθυνση και το google σας έστειλε εδώ, μάλλον ψάχνετε σε λάθος μέρος. Μην απογοητεύεστε, έχει ο Θεός, δεν μετράει το μέγεθος, αλλά η τεχνική, και άλλα τέτοια ανούσια κλισέ. Καλό σαββατοκύριακο κύριε Tυρογαριδάκη σε όλους!

τις προάλλες γνώρισα την ξεπέτα μιας φίλης μου. Συμπαθητικό αγόρι, φοιτητής σε κάτι με υπολογιστές, αρκετά φιλικός. Να κανονίσουμε, λέει, για κανά ποτάκι όλοι μαζί κάποια άλλη μέρα♦ “Έχει κανονική γκόμενα, σχέση, εκτός από σένα” λέω στην φίλη μου μετά τον καφέ. “Τι λες μωρέ ΒΛΑΚΑ? που το κατάλαβες αμέσως? “απαντάει. Έχει τσαντιστεί. “Σπουδάζει υπολογιστές έτσι δεν είναι?” Ναι! Μου λέει η φίλη μου. “είδες που μιλάγαμε μία ώρα για mac, για το λαπτοπ μου, για gadget και μαλακίες?” Ναι! Μου ξαναλέει. “το κινητό του είδες?” την ρωτάω ξερά. Το βλέμμα της φεύγει από πάνω μου, περιπλανιέται λίγο πάνω από το κεφάλι μου, ενώ προσπαθεί να εντοπίσει την ανάμνηση. Το κινητό του ήταν ένα παμπαλαιο, χιλιογρατζουνισμένο και χιλιογαμημένο νόκια♦ Συνεχίζω με θράσος: “Είναι τόσο γκατζετάκιας και τόσο μέσα στην τεχνολογία, με τα ηχεία και τους μακ που μας έλεγε, και έχει τέτοιο κινητό? Τέτοιο κινητό έχουν 3 τύποι ανθρώπων: μετανάστες, φαντάροι, και όσοι έχουν και ΑΛΛΟ ΕΝΑ, ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΙΝΗΤΟ και το έχουν για δεύτερο. Πάντως σίγουρα όχι τύποι με μανία για την τεχνολογία, και τόσα λεφτά για πέταμα!”♦ Mε κοιτάει με μια έκφραση που συνδυάζει νεύρα, αηδία, και δέος μπροστά στην επικείμενη αποκάλυψη. “Στην καλύτερη, έχει κι άλλο κινητό, στην χειρότερη έχει κανονικά γκόμενα και γι’αυτό σε έχει και μόνο για ξεπέτα. όπως και να έχει το πράγμα πάντως, σε έχει στο δεύτερο του κινητό.” στοιχειώδες, αγαπητέ Watson. η φίλη μου με λέει μαλάκα, και αλλάζει θέμα. εγώ ακόμα επιμένω πάντως ότι ο τύπος έχει γκόμενα. whatever♦

(Ήταν εδώ, αλλά αποφασισα να το κάνω ξεχωριστό ποστ. Γιατί είμαι λίγο αργόστροφος και πολύ ψαγμένος.)

“σιγά την γκόμενα, εμένα μου θυμίζει την Μαρινέλλα.”

Κοιτάζω τον κολλητό μου θυμωμένος, ενώ προσπαθώ να μην φανεί ότι έχω θυμώσει. Η Νίκη είναι ο τύπος της κοπέλας που αρέσει στα κορίτσια, αλλά όχι τόσο στα αγόρια, ειδικά αν είναι καλοκαίρι, το οποίο σημαίνει χιλιάδες ημίγυμνες ξανθιές ξεκωλιάρες ΠΑΝΤΟΥ, και ειδικά αν αυτά τα αγόρια είναι 30χρονοι ανώριμοι μαλάκες και φυσικά, κολλητοί σου. Η Νίκη δουλεύει σε ένα από τα ομορφότερα μπαράκια της Χώρας. Η Νίκη είναι φοιτήτρια, καστανή, κοντούλα, έχει τεράστια μελιά μάτια, τατού στο δεξί της μπράτσο, αγορίστικο μαλλί, και μου μιλάει με νάζι και με ένα τεράστιο, πανέμορφο χαμόγελο, κάθε φορά που με σερβίρει. Την πρώτη φορά νόμιζα ότι είναι η ιδέα μου, το μαγαζί έχει πολύ πιο ωραίους άντρες ωραία παιδιά από εμένα, κι όμως, μου δίνει σημασία, μου χαμογελάει χωρίς λόγο, γελάει με τα κρύα αστεία μου, με σπρώχνει χαϊδεύοντάς με στην πλάτη για να περάσει και να σερβίρει 2 μαλάκες που την κοιτάνε στα βυζιά, “μόνο εσένα θέλω να ενοχλώ” μου λέει χαμογελαστή, δεν ενοχλεί και το ξέρει, της το λέω, μου χαμογελάει και με κοιτάει στα μάτια, μου ζητάει τσιγάρο, τα λέμε στα πεταχτά όταν δεν έχει δουλειά, τα 5 τζιν τόνικ είναι κακός σύμβουλος, ζητάω το τηλέφωνο της στο τέλος της βραδιάς, αλλά τελικά παίρνω τα αρχίδια μου.

το επόμενο βράδυ δεν επιστρέφω, ψιλοντρέπομαι, πάω σε ένα άλλο μαγαζί, αλλά την ψιλοσκέφτομαι, τι θα μπορούσε να ειπωθεί και τι θα μπορούσε να γίνει, χαζεύω κάτι ηλίθιες αθηναίες που νομίζουν ότι η Ικαρία τους ανήκει, γυρίζω σπίτι μεθυσμένος.

Την άλλη μέρα και όλα τα βράδυα μου στο νησί, επιστρέφω στο μπαρ που δουλεύει, αυτή σαν να μην συνέβη τίποτα, μου χαμογελάει και μου μιλάει ασταμάτητα, δεν ξέρω πως να συμπεριφερθώ, προσπαθώ να το παίξω άνετος, άλλες φορές μου βγαίνει, άλλες όχι, αν μας έβλεπε κάποιος από μακρυά ίσως να νόμιζε ότι είναι το κορίτσι μου, την παρατηρώ κάθε μέρα και περισσότερο, τα ματοτσίνορα της με μαγεύουν, πραγματικά στο λέω, με μαγεύουν. Το έχουμε γυρίσει στην πλάκα, της λέω ότι δε βρίσκω τραπέζι να κάτσω γύρω από το πόστο της, της προτείνω να της δώσω το κινητό μου και να με πάρει αν αδειάσει κάτι, γελάει πονηρά και μου λέει αινιγματικά να κάνω υπομονή και πού ξέρω-λέει- “κάτι θα γίνει”, “κάτι θα αδειάσει”, με πειράζει συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια, αλλά μέχρι εκεί. Βρίσκουμε μια κοινή γνωστή, μια ξαδέρφη μου, που της λέει τι καλό και γαμάτο παιδί είμαι,εκείνη γελάει, “είσαι μεγάλο καθίκι, επιστράτευσες και τους ντόπιους” χαμογελάει και τα μεγάλα της μάτια κοιτάνε κατευθείαν μέσα στα δικά μου. Οι φίλοι μου έχουν αρχίσει να με κοροϊδεύουν, εγώ εκεί, κάθε βράδυ με την Νίκη, πειράγματα μεταξύ ποτών, την κοροϊδεύω γιατί ήθελε να πάει στην Bjork, με κοροϊδεύει για τον Ολυμπιακό, συζητάμε για την Χαλκιά, για παραλίες, για κοινούς γνωστούς, έχω σταματησει να ζητάω το κινητό της και νομίζω ότι της αρέσει. θα πάω θεσσαλονίκη της λέω για τη έκθεση, είναι ο τόπος καταγωγής της, μου χαμογελάει, “θα με πάρεις μαζί?” με ρωτάει “όπου θές νίκη, πες το μου και πάμε όπου θες”, μου χαμογελάει και τα μάτια της γυαλίζουν στο σκοτάδι, νομίζω είναι μεθυσμένη.

Τελευταίο βράδυ, κάτι λέμε για υπολογιστές, είσαι στο facebook? την ρωτάω, όχι μου λέει, το σιχαίνεται, μα αμάν ρε νίκη, ούτε facebook, ούτε κινητό, πώς θα γίνω ο stalker σου τον χειμώνα? της λέω χαμογελαστός. Γελάει δυνατά. Ξαφνικά, και ενώ σημειώνει κάτι στο μπλοκάκι της, σηκώνει το βλέμμα της. “Μα τι να σε κάνω για 3 μέρες εδώ? ξέρεις πόσοι μαλάκες με ενοχλούν κάθε μέρα? μου είναι δύσκολο να πάρω κάποια πράγματα στα σοβαρά”. Με αφοπλιστική για τα δεδομένα μου ειλικρίνεια, της λέω δεν σου είπα να παντρευτούμε (γελάει) ούτε να γαμηθούμε ντε και καλά (ξαναγελάει). Θέλω να κάνουμε παρέα, μου αρέσει να σου μιλάω, “κι εγώ” μου λέει σχεδόν αμέσως, “γράψε το κινητό μου”, το γράφω με το πιο ηλίθιο χαμόγελο του κόσμου ζωγραφισμένο στο ηλιοκαμμένο και κακορυτιδιασμένο πρόσωπό μου. θα ξανακατέβεις? με ρωτάει. η απάντηση βγαίνει χωρίς σκέψη από το στόμα μου: “Ναι, θα μείνω μόνος στο εξοχικό ενός φίλου για μερικές μέρες, θες να πάρεις κανένα ρεπό και να έρθεις κι εσύ?” Μου γνέφει καταφατικά χαμογελαστή, και ξέρω ότι θα θυμάμαι όλο το φετινό μου καλοκαίρι σε ετούτη εδώ την στιγμή. Έλα να σε φιλήσω που φεύγω της λέω δειλά, συνεχίζοντας να χαμογελάω σαν καθυστερημένος. Με αρπάζει από το πρόσωπο και με φιλάει λίγο δίπλα από το στόμα με απίστευτη λαχτάρα, όπως φιλάς ένα πανέμορφο μωρό και βυθίζεις τα χείλη σου στα αφράτα του μάγουλα. Δεν είναι στο στόμα, δεν είναι με γλώσσα, και όμως νομίζω ότι είναι ένα από τα πιο ερωτικά φιλιά που μου έχουν δώσει ποτέ. Νοιώθω ζαλισμένος, οι φίλοι μου έχουν μείνει με το στόμα ανοιχτό, εκείνη μου δείχνει το κινητό που ακόμα κρατάω στο χέρι μου αποσβωλομένος και μου χαμογελάει.

“Θα περιμένω ε?” μου λέει. Γυρίζει πλάτη και σιγά σιγά τα μάτια μου την χανουν μέσα στον κόσμο.