feeling.minnesota

Χαλόου, μάη νέημ ιζ Πόλυ εντ άη γουήλ μπη γιορ χοστ φορ τουντέη. Αγνοώ τις γελοιότητες του minnesota στο προηγούμενο ποστ για τα bloody mary, και συνεχίζω από εκεί που σταματήσαμε την Παρασκευή:

5.” you are the weakest link. Goodbye.” Αυτή ήταν η προσπάθεια μας να γλύψουμε σε ένα ποστ όσους έχουμε στο blogroll mας, αλλά και να καταλάβουμε τι εννοούσε επιτέλους εκείνο το κορίτσι όταν μας έβαλε λινκ σε ποστ με τίτλο unboyfriendable. Μας αγάπησε ή μας μίσησε? Ήθελε να κυλιστούμε σε απάτητα λειβάδια ηδονής ή απλά να μας χαστουκίσει? δεν βοήθησε την κατάσταση σχόλιο άλλου κοριτσιού που μας ήρθε από το παραπάνω blog, και περιέπλεξε τα πράγματα ακομα περισσότερο… Ξέρει κανείς τίποτα σχετικό? μπορεί να καταλάβει αν το ποστ ήταν θετικό ή αρνητικό? έχουν περάσει 4 μήνες και έχω μια φαγούρα… το σκέφτομαι ακόμα που και που!

Όπως φαίνεται, δε θα μάθουμε ποτε..

4. The meltdown post. Γράφτηκε μία από τις πρώτες μέρες του περσινού Αύγουστου, βλέποντας ρεπορτάζ στην τηλεόραση “για την μαζική φυγή των Αθηναίων από το κλεινόν άστυ”. Είχα γράψει τότε πρόσφατα άλλο ένα ποστ για το καλοκαίρι, οπότε αυτό έμεινε στη μέση.

“έξω ένα έθνος παθαίνει καρκίνο του δέρματος, φίλοι αγκαλιάζονται, τεράστιες μάζες μετάλλου γεμάτες με ασθμαίνοντες και ιδρωμένους διασχίζουν πράσινες θάλασσες, χιλιάδες κουτάκια με ρόδες οδηγούν ανθρώπους σε μιάμιση μέρα γαλήνης ή ακολασίας. O Γιώργος κάνει έρωτα στην Eλένη που γνώρισε στo Ακρωτήρι, ο Bαγγέλης στρίβει σε μια παραλία της Aλμυρής, 2 δεκαεξάχρονοι ονειρεύονται το πρώτο τους καλοκαίρι χωρίς γονείς, εκατομμύρια μικρές ιστορίες, και εγώ μόνος σε μια πόλη που καίγεται.“

Ελαφρύ και δροσερό ε? Ευτυχώς, τα πράγματα βελτιώθηκαν, όπως φαίνεται και απο το ανακυκλωμένο ποστ με νούμερο…

3. Με τίτλο “girls girls girls“, μια μισοτελειωμένη ιδέα για τα κορίτσια το καλοκαίρι. μου φάνηκε λίγο κοσμοπόλιταν, και δεν το τελείωσα ποτέ. Ακολουθεί χαρακτηριστικό απόσπασμα:

“όσο μισογύνης και αν γίνομαι κατά καιρούς, δόξα τω θεώ που υπάρχουν τα κορίτσια. Πέρισυ το καλοκαίρι, τα κορίτσια στο μετρό μου έσωσαν την ζωή. ήταν το καλοκαίρι που τα σορτς ήρθαν πάλι στην μόδα, και τα 9 (+9 της επιστροφής) λεπτά της διαδρομής αμπελόκηποι-σύνταγμα ήταν το καθημερινό αντικαταθλιπτικό μου απέναντι σε μια πόλη που με μισούσε, μια πρώην που επίσης με μισούσε (they all do παραδόξως) , και μια δουλειά που μισούσα εγώ. πολύ.“

2. Στη δεύτερη θέση, ένα ποστ για την ιδιοφυία που ακούει στο όνομα Liam Gallagher. Είχα γράψει ένα ολόκληρο κείμενο με αγαπημένες ατάκες, αγαπημένα κουρέματα, τους έρωτες και τους εχθρούς του Λίαμ, καθώς και κάποια -σπάνια- αποδεικτικά στοιχεία που φανερώνουν ότι ίσως να μην είναι τόσο κάφρος, ηλίθιος και yob όσο φαίνεται. Πειστήριο Α:

Στο βίντεο που ακολουθεί τον ρωτούν -υποθετικά- αν του άφηναν μήνυμα στο κινητό τρία celebrities, ζητώντας να συνεργαστούν σε κάποιο τραγούδι, σε ποιον από αυτούς θα τηλεφωνούσε, σε ποιόν θα έστελνε sms, και ποιον θα αγνοούσε.. Τα τρία celebrities είναι: ο Trevor Mcdonald (παρουσιαστής ειδήσεων), ο Peter Andre (εμετός) και η Dolly Parton (και το ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΣΤΗΘΟΣ ΤΗΣ! ΧΑΜΠΑ-ΧΑΜΠΑ! Γνωστή τραγουδίστρια της Country).

Βάλτε το βιντεάκι στο 2.45 και απολαύστε την απάντηση που δίνει:

1. ένα ποστ αφιέρωμα στο The Karate Kid. Αναμνήσεις από την πρώτη φορά που το είδα, τις κινήσεις που αντέγραψα, πόσο καθυστερημένος πρέπει να φαινόμουν όταν προσπαθούσα να κάνω τον γερανό κλπ κλπ. Το ποστ το έσβησα κατά λάθος (γιατί είμαι ένα ζώο όρθιο) και δεν κατάφερα να το ξαναγράψω ποτέ. Το μόνο που μου έμεινε είναι το γνωστο πια “Sweep the leg, Johnny!” βίντεο στα favourite του youtube μου.

Αυτό προστάζει τον Zabka o προπονητής της Cobra Kai, για να νικήσει τον Λαρούσο. Το βίντεο σκηνοθέτησε και έγραψε το σενάριο ο ορίτζιναλ Johnny του The Karate Kid 1, και σε αυτό συμμετέχει όλο το αρχικό cast της πρώτης ταινίας, εκτός από τον Πατ Μορίτα, που μας άφησε χρόνους, και την Ελίζαμπεθ Σου που είναι ψηλομύτα και ηλίθια και είχε καλύτερα πράγματα να κάνει, όπως:

1. Άθλιες ταινίες με τον Βαλ Κίλμερ

2. Άθλιες ταινίες με τον Ντύλαν ΜακΝτέρμοτ.

3. Άθλιες ταινίες με τον Κέβιν Μπέϊκον.

Και επίσης, σύμφωνα με την Wikipedia σελίδα της, προπονείται για να γίνει επαγγελματίας τενίστρια. [εισάγετε αστείο υπονοούμενο με μπαλάκια ΕΔΩ]. Aπολαύστε το σχετικό βίντεο, και πάμε για τον επίλογο…

Όπως έλεγε και ο Αντρέας, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΕΛΟΣ. Θέλω να σας ευχαριστήσω που μας διαβάζατε και ασχοληθήκατε τόσο καιρό. Ξέρω ότι δεν ήμασταν η πιο τακτική, ούτε και η καλύτερη παρέα. Unlike your mum. Σας αφήνουμε για αυτό το καλοκαίρι, ίσως να επανέλθουμε από Χανιά, για να ανεβάσουμε ένα τραγούδι που μου έχει κολλήσει στον εγκέφαλο εδώ και κάτι μέρες, αν και δε θα πόνταρα χρήματα σε αυτό. Τελειώνουμε όπως ξεκινήσαμε: Με χοτ-ντογκ από όλο τον κόσμο! Καλό καλοκαίρι σε όλους!

Είναι τουλάχιστον τραγικό να έχεις να γράψεις κοντά ένα μήνα, να επιστρέφεις με 2 μέτρια ποστ τα οποία αν τα διάβαζες κάπου αλλού θα τα ξεχνούσες μέσα στα επόμενα 3 λεπτά, να περνάνε άλλες 15-20 μέρες, και πάλι, 2 διαφορετικά άτομα, να μην έχουν κάτι αξιόλογο να γράψουν, και να μαλώνουν για το ποιος έχει σειρά να γράψει-επειδή ακριβώς βαριούνται απίστευτα και οι δύο. Κάτι έπρεπε να γίνει. Κάτι δραστικό και αποφασιστικό. Κανονίσαμε με τον Πόλυ να βρεθούμε στο μπρίκι για ένα κρίσιμο meeting, δηλαδή να πιούμε κανένα ποτάκι και να τα πούμε. Καταλήξαμε μεθυσμένοι, να μαλώνουμε στην καντίνα για το αν τα κρεμμύδια είναι τo πιο σιχαμερό ingredient που προσθέτουν στα βρώμικα στην Ελλάδα. Ο Πόλυ επέμενε ότι στην Δανία στα χοτντογκ βάζουν μέσα αποξηραμένα κρεμμύδια που “είναι μεν νόστιμα, αλλά μοιάζουν με μικρές κάμπιες, από αυτές που πέφτουν στο κεφάλι σου από τα δέντρα την άνοιξη”, ενώ εγώ είχα μείνει με το στόμα ανοικτό μπροστά στο μισοφαγωμένο βρώμικό μου, απορώντας με τον μαλάκα φίλο μου, που κατάφερε να φάει τέτοιο πράγμα. (Τι να περιμένεις βέβαια από άνθρωπο, που πίνει bloody mary στο μπρίκι, και μεθάει κιόλας. Αυτό το γαμημένο ντοματόζουμο με αρρωσταίνει μέχρι τον πυρήνα της υπαρξής μου, θα έπρεπε να επιτρέπεται μόνο για μακαρονάδες και home-made ταινίες τρόμου, όχι για αλκοολούχα ποτά.) Anyways. Εγώ επέμενα ότι το πιο αηδιαστικό πράγμα που έχουν τα ελληνικά χοτντογκ είναι οι ντομάτες, με τα σπόρια τους, και αυτή την νερουλή αηδία από μέσα, ειδικά τον χειμώνα που είναι πράσινες και σκληρές (σαν το πέος του χούλκ-χαρχαρχαρ-καλά σκάω) με την υπέροχη γεύση του πλαστικού καλύμματος του θερμοκηπίου και της αγνής ένεσης του τίμιου έλληνα παραγωγού. Εγώ προτιμώ τις απλές γεύσεις, άντε κέτσαπ και μουστάρδα, άντε και λίγο πράσινο ταμπασκο, αλλά προς Θεού όχι κρεμμύδια, λάχανα, καρότα, ντομάτες, λαχανοντολμάδες, ιπτάμενοι ρινόκεροι, τον ιντιάνα τζόουνς και το βασίλειο του κρυστάλλινου κρανίου κλπ κλπ. Τι έλεγα? α ναι. Γύρισα σπίτι με ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι, και την επόμενη μέρα ξύπνησα με πονοκέφαλο που θα έκανε τα μπάσα από drum’n'bass πάρτυ σε περιθωριακό κλαμπ του brighton να μοιάζουν με το θρόϊσμα των φύλλων στο πρώτο φθινοπωρινό αεράκι. Ή κάτι τέτοιο.

Είχαμε αποφασίσει ότι είναι η σειρά μου να γράψω. Άνοιξα το wordpress, και ξαφνικά η απάντηση ήταν εκεί, μπροστά μου, εδώ και τόσο καιρό. Είχαμε 26 drafts. Γιατί να δημιουργήσεις κάτι νέο, όταν μπορείς να κλέψεις τον εαυτό σου- και άλλους-και να το πλασάρεις πειστικά σε άσχετους που θα καταπιούν αμάσητο ό,τι κι αν τους δώσεις σε αυτούς που αγαπάς? το κάνουν οι Stones τα τελευταία 20 χρόνια, το κάνουν οι μισοί έλληνες δημοσιογράφοι, το έκαναν και οι Coldplay πρόσφατα, εγώ θα κωλώσω?

έτσι, αγαπητοί φίλοι και φίλες, ακολουθεί ξαναζεσταμένο φαγητό μία λίστα με τα 10 ποστ του feelingminnesota που δε θα διαβάσετε ποτέ. Και μεταξύ μας, καλύτερα κιολας. Enjoy!

(περισσότερα…)

Aληθινή ιστορία που μου διηγήθηκε φίλη μου:

Πριν από λίγο καιρό, ήταν καλεσμένη στο σπίτι ενός φίλου της, μαζί με όλη την παρέα του. Βαριόντουσαν να βγούνε, και κατέληξαν να βλέπουν τα Καλλιστεία του ΑΝΤ1 όλοι μαζί.

Στο σπίτι του φίλου έμεναν και ο παππούς με την γιαγιά του. Η γιαγιά κάτι μάζευε/μαγείρευε/καθάριζε στην κουζίνα, ο παππούς έβλεπε με τον εγγονό και την παρέα του τα καλλιστεία. Τον παππού τον είχαν ρημάξει στο δούλεμα, και τον ρωτάγαν συνέχεια δήθεν πονηρά, “σ’ αρέσει αυτή?”, “Κύριε Μανόλη, καλό το γκομενάκι?” και λοιπές τέτοιες κρυάδες. Σε γενικές γραμμές, ο παππούς τις έβρισκε όλες αδύνατες και κοκκαλιάρες. Ξαφνικά, εμφανίζεται στην μικρή οθόνη ένα νταρντανοειδές από την Θεσσαλλλλλλλλονίκη, ψηλή, ξανθιά, με βυζιά, κώλους, κλπ κλπ. Οπότε γυαλίζει το μάτι του γέροντα και δηλώνει φωναχτά και υπερήφανα:

- Να! Αυτή…… Μου τηνε σήκωνε !

Πεθαίνουν όλοι στα γέλια, μέχρι που ακούγεται και η φωνή της γιαγιάς από την κουζίνα:

.

-ΜΑΝΟΛΗ ΕΣΕΝΑ ΔΕΝ ΣΟΥ ΤΗΝΕ ΣΗΚΩΝΕΙ ΟΥΤΕ Ο ΘΕΟΣ!

(χαχαχαχαχαχα)

” Όταν ο Θοδωρής το υψώνει βγαίνουν από μέσα μου χιλιάδες ντεσιμπέλ. ‘Ναιαιαι!”. Τελειώσαμε, τα καταφέραμε. Μοιάζει με όνειρο. Δε σκέφτομαι τίποτα. Θέλω μόνο να ζήσω τη στιγμή. Να ζήσω κάτι που δύσκολα θα ξαναζήσω. Δε νομίζω ότι θα ξαναγίνει.“

(Σημείωση: Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε από έναν άνθρωπο που πανηγύρισε σαν τρελός την κατάκτηση του προηγούμενου Euro. Πάντως, για να παραφράσω και τον φίλο μου τον αμερικανό που με προειδοποιεί πριν τα γαμήσει όλα ο House και ο Jack Bauer, reader disgression is advised.)

(περισσότερα…)

(Χανιά, σε τοίχο κοντά στα 2Λουξ)

μια από τις παιδικές μου αναμνήσεις από την ελληνική τηλεόραση είναι η Μελίνα να νιαουρίζει:
“ο Τζούλης, ήταν ερωτευμεεένος μαζί μου..”

Παρατηρήσεις, σκέψεις, ιδέες, bukkake! Ή αλλιώς, 10 πράγματα που μου έκαναν εντύπωση την εβδομάδα που πέρασε.

Ξεκινάμε?

10. ποιος Ομπάμια Ομπάμα και ποιά Σκύλαρι Χίλαρυ?

Ενδεικτική δήλωση: “Τον τελευταίο καιρό ζω με Μπέρμπον και ασπιρίνες..”

9. Διάβασα την σχετική ανακοίνωση για την συναυλία του Λένυ Κράβιτς.

“Θεέ μου! τι γαμάτη συναυλία!” είναι κάτι που θα φώναζα αν είχαμε 1993 και ήμουν πάλι 16 χρονών. Το ξέρω πως το να γκρινιάζεις για τις συναυλίες στην Ελλάδα είναι πιο βαρετό και ανώφελο από το να γκρινιάζεις για το Δημόσιο στην Ελλάδα, αλλά τώρα που γράφω είναι Σάββατο πρωί, έχω τρομερό hangover, η tv δεν έχει τίποτα, οπότε fuck it, εγώ ξεκινάω και όποιος θέλει με ακολουθεί: Κάποιος πρέπει να ενημερώσει τους διοργανωτές συναυλιών ότι δεν είμαστε στα nineties. Ας πατήσουν pause στο tomb raider του playstation τους, ας βγάλουν επιτέλους τις Βέρμαχτ και τα καρό πουκάμισα, ας κάνουν logout από τον napster, και ας βγουν έξω να δουν τι γίνεται. Έχουμε 2008. Είναι ένας υπέροχος κόσμος εκεί έξω. Εν πάσει περιπτώσει, αν θέλουν να το πάνε στο έτσι, ας φέρουν τους rage against the machine. Ή τους aqua. Αυτό το barbie girl είναι κολλημένο στο μυαλό μου εδώ και μια δεκαετία.Come on Barbie, let’s go party! Φυσικά αστειεύομαι. Τι έλεγα? α ναι! Killing in the name of! ΓΚΡΡΡΡ!

8. Και συνεχίζω: αν είναι να φέρουν ντε και καλά κάτι από nineties, ας φέρουν τους Counting Crows, που KAI θα πουλήσουν, KAI έχουν και κάτι να πουν, ΚΑΙ έχουν γαμήσει και καλύτερες γκόμενες. Believe it or not, o τραγουδιστής τους, αν και μπόγος ψιλοχοντρούλης, φημίζεται για τις σεξουαλικές του κατακτήσεις. Μάλιστα, έχει να ε-πηδήξει (είδατε τι έκανα? μα δεν είμαι εκπληκτικός? χαρχαρχαρ! καλά σκάω) έναν εντυπωσιακό αριθμό κατακτήσεων, με πάμπολλες μικρές αλλά και μεγάλες σταρ, όπως η Τζένιφερ Άνιστον, Η Κόρτνεη σαξ Κοξ, Η Μόνικα Πότερ κλπ. Kαινούριος δίσκος, αποθέωση από κοινό και αμερικανούς κριτικούς, και ένα συγκρότημα που είναι ξανά relevant μετά από πάρα πολύ καιρό. Εδώ ένα τραγούδι τους που βρήκα πρώτη φορά από το crackhitler το περασμένο καλοκαίρι και μου έσωσε την ζωή.

7. Απεργία και σουρεαλισμός, ή “only in Greece”:

Τη δεύτερη μέρα της απεργίας των δημοσιογράφων (Πέμπτη 20 Μαρτίου), το Μακεδονία TV πρόβαλε στις 10 το πρωί, το αριστούργημα του Πήτερ Μπογκντάνοβιτς “The Last Picture Show” με τον ΘΕΟ Τζεφ Μπρίτζες και την Σύμπιλ Σέπαρντ, 21 χρονών κούκλα, να περιφέρεται σε αρκετές σκηνές ολόγυμνη και να τσιγκλάει τον Μπρίτζες ότι δεν μπορεί να την γαμήσει. ο Αντέννα είχε Μελέτη, το Μέγκα Αρναούτογλου, ο Άλφα Μενεγάκη, και τα υπόλοιπα κανάλια ομοίως τις συνηθισμένες αθλιότητες. Μαντέψτε τι από όλα διάλεξα να δω.

Όχι παίζουμε.

(για να είμαι ειλικρινής, το γύρισα για 3 λεπτά στην Μενεγάκη, γιατί είχε μόδα με εσώρουχα όταν έβαλε διαφημίσεις το Μακεδονία. *δήθεν αδιάφορο σφύριγμα*)

(περισσότερα…)

Τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να γίνεται όλο και πιο μισάνθρωπος περίεργος. Ειδικά όταν βαριέμαι, λέω και κάνω πράγματα μόνο και μόνο για να δω την αντίδραση του άλλου, και μετά ζητάω συγνώμη γελώντας. Exhibit A:

H γκόμενα μου κοπέλα μου: πωωώ, κοίτα εδώ στο περιοδικό, πόσο μεγάλο είναι αυτό το σκάφος… (ανοιχτό στόμα)

Εγώ (εντελώς σοβαρά): Ναι, προχθές διάβαζα ένα σχετικό άρθρο για τα πιο ακριβά ταχύπλοα του κόσμου και είχε κάτι παρόμοια και τα χάζευα. Άμα διαβάσεις πόσες καμπίνες έχει, δε θα το πιστεύεις… Είναι τεράστιο, στο άρθρο έλεγαν ότι είναι λίγο πιο μεγάλο από τον κώλο σου.

H γκόμενα μου κοπέλα μου: (ανοιχτό στόμα)

Μετά από αυτό, και παρ’ όλες τις συγνώμες μου, δεν ήθελε να με συνοδεύσει στο πάρτυ μασκέ που με είχαν καλέσει την επόμενη. Whatever.

συνεχίζω με το Exhibit B:

(περισσότερα…)

“I

YOU”

Γιώτα, άκου ένα ωραίο τραγουδάκι…

(*E-mail-Pet Shop Boys)